Het volwassen leven leven - de eindfase van het student zijn #1

13.2.19

3 februari - Ik denk dat dit de snelste verhuizing is geweest (dit is mijn vierde verhuizing in vier jaar dus ik mag zeggen dat ik ervaring heb). Nadeel was alles drie trappen omhoog maar dan heb je ook wat: Binnen vijftien minuten op de fietsch in het centrum staan en de wekker anderhalf uur later kunnen zetten dan dat ik had moeten doen als ik bij m'n ouders was blijven wonen. 

4 februari - De wekker ging, ondanks dat ik véeeeel langer kon slapen dan tijdens eerdere stages, achterlijk vroeg. Alles was koud en ik was m'n konijnensloffen bij m'n ouders thuis vergeten. Ik koos voor m'n roze sokken met hondjes en katten erop getekend, zodat ik toch een beetje na had gedacht over m'n outfit (naast het standaard witte uniform en klompen met al wat gebruikerssporen). Broodjes kaas had ik de avond tevoren al gesmeerd, nog nooit gedaan, en ook al was de planning om écht vroeg de deur uit te gaan, was de harde realiteit dat ik weer een tandje sneller moest trappen op de fiets.  In tegen stelling tot andere stages waar ik met een baksteen in m'n maag de deur open deed maar er to-taal geen zin in had (wilde liever 24/7 in bed liggen) miste ik hier het geen-zin-hebben gevoel. Dat was voor het eerst en dat was raar. 

Je kan zelfs voorzichtig zeggen dat ik er zin in had.

emma roberts wtf GIF by ScreamQueens








Dus op m'n lompe klompen kwam ik de koffiekamer binnen (maar iedereen heeft lompe klompen dus yolo, degene die het niet hebben zijn de buitenbeentjes hier) (grapje) en startte mijn eerste stagedag van mijn afstudeerstage. Op de N.ICU (ja zonder punt maar even voor de anonimiteit op het web) - IC voor hele kleine baby's (of gewoon voor baby's die ernstig ziek zijn). De eerste dag stond ik gelijk bij een meiske van 24 weken en dat is wel even een hele andere wereld. Waar ik bij m'n bijbaantje nog de eeuwige student kon zijn die per ongeluk glazen van d'r dienblad af flikkerde stond ik nu opeens met m'n hand op het bolletje van een baby die nog lang niet uit de buik had moeten komen. Ik vond het doodeng om ze iets aan te doen. De eerste twee weken zijn kijken kijken niets doen (maar je mag wel troosten tijdens de verzorging, twee handen op het hoofdje en, bijvoorbeeld, de handjes/bovenlijfje leggen).

6 februari - m'n eerste luier OOIT verwisseld. Ja. Echt. Ik maak geen grapje. Je denkt dat je dat eventjes doet maar haha, nee. Beentjes die spartelen, een kindje dat huilt, alle draden en snoertjes in de weg.

7 februari - wederom een luier verwisseld, dit maal had ik de luier verkeerd onder de billen geschoven. Of dit ter sprake kwam tijdens mijn eerste gesprek met m'n begeleider en het hoofd van de cursisten/stagiaires? Haha, ja. Of dit een heel fijn gesprek was? Ja. Of alle 3,5 marteljaren het waard zijn geweest om deze stage te mogen lopen? Ik zeg nu ja, had je me dit een paar maanden geleden gevraagd had ik nee gezegd. Ik heb nu nieuwe hoop gekregen dat ik tóch de juiste studie heb gekozen. Dat ik niet de eeuwige student ben die maar rond dwaalt op verschillende hoge scholen en alles kut vind. Deze baabies zijn geweldig. Zo lief. Zo schattig. Heftig. Maar er gebeurt ein-de-lijk eens wat, je moet je hersenen een keer gebruiken en voor het eerst zie ik verpleegkundigen die dat ook daadwerkelijk doen zonder 'ja dokter, nee dokter' te knikken (mijn persoonlijke ervaring he, maar misschien had ik teveel van dit beroep verwacht. Hoge eisen jwz).


Kan hier niet heel veel meer toevoegen dan hashtag eerste-week-stage-studenten-leven (niet dat ik in de tweede weken nou heel veel later naar bed ga hahaha).

11 februari - ik mocht een kindje zelf verzorgen met hulp van m'n begeleider die dag. Zo'n licht veertje optillen en toch de angst hebben om het te laten vallen - dat kan zeker ja. Er werden grapjes gemaakt dat  we deze baabie wel konden meenemen naar huis want het was één van een drieling dus die misten ze toch niet.

Het leek me leuk om mijn progressie wat betreft luiers omdoen voor mezelf op te schrijven als een 'dear diary' zodat ik aan het einde van m'n stage mezelf even goed kan uitlachen om wat voor stumperd ik was.

1 opmerking:

  1. Woehaa lijkt me doodeng, maar wat een prachtige stage. Oh en die sokken heb ik ook. Het zijn mijn lievelings.

    BeantwoordenVerwijderen

Designed by Lei Lubigan