LEKKER NAAKT LEKKER BLOOT SOMS WILDE IK DOOD #1

19.1.19



Mijn vriend dacht dat ik met deze titel naar de porno-industrie verwees maar nee. Ik geef mijn ziel aan het internet en daarmee aan de hel maar het leek me leuk om mijn leven van de afgelopen jaren te analyseren en nu zelfs mijn schoonouders weten dat ik dagelijks een pilletje pop voor wat geluk, kan het net zo goed op het internet. Onder het mom, yolo (en taboes verbreken, is ook belangrijk).

Onderwerp? Dysthymie. Heh wat? Op het world wide web (altijd betrouwbaar) wordt het als 'lichtere'/chronische depressie omschreven, je bent gewoon altijd somber (meer dan 2 jaar lang, met af en toe een periode dat het beter gaat maar dit duurt nooit langer dan 2 maanden). Het is alsof je een mega donkere zonnebril op hebt, ALTIJD. So much fun <3 <3 <3.

Het voordeel van al lang bloggen, is dat ik gewoon mijn leven ooit op het internet heb gegooid waarin ik beschreef dat ik snoozen naar next level bracht door niet één, nein, drie uur te snoozen. Dat ik na stagedagen mezelf vaak op m'n gekleurde kleed in foetushouding positioneerde om er vervolgens niet vanaf te komen omdat mijn energie spoorloos verdwenen was, of het vlekje op het plafond dat de stukadoors genadeloos hebben verpest eindeloos kon bestuderen. 
Dagen met zoveel onrust dat alleen de gehele dag series kijken op netflix haalbaar was en ik alleen maar m'n koffers wilde pakken om ergens, net zo dramatisch als in alle cliché films, opnieuw te beginnen. Het liefste in Frankrijk, het was alleen dat ik geen Frans kon en stiekem ook wel wetend dat je jezelf mee neemt. Ik bedoel, als zelfs de meest fantastische week van het jaar (wintersport) tergend is om door te komen dan gaat al het andere ook niet echt gelijk het probleem oplossen. 
Dat ik vaak met tranen in over m'n wangen in de metro stond omdat ik niet wist wat ik mezelf aan moest, wanneer ik zin had om iets te schrijven 50 keer de eerste zin kon schrijven om het vervolgens maar op te geven. Als ik het gevoel een kleur kon geven was het grijs. Het was niets, het was leeg en grauw en ik haatte het. Ik haatte de wereld, voor het feit dat ik verplicht mee moe(s)t doen in de maatschappij omdat er zonder geld niet te overleven is, een stomme verplichting waar je aan moet voldoen ook al ben je ongevraagd op de wereld gezet, het maakte me boos en naast me neerleggen? Hoe moet dat? 



Ken je dat gevoel wanneer je tyfus veel trek hebt en je staat in de supermarkt en alles koopt waar je zin in hebt? Haha, ja dat kende ik niet meer. Ik kon 15 minuten naar een verpakking staren om vervolgens door te lopen en mezelf een schouderklopje kon geven als ik iets mee naar huis had genomen. Ik heb in die tijd veel andijviestamppot gemaakt als comfortfood (dat is het nog steeds ja. Geen hamburgers, non, stamppot) of havermoutpap als avondeten gegeten. 

Het grappige is dat dit tot 4 maanden geleden jaar in, jaar uit zo is doorgegaan, met soms wat momenten die gelijk staan aan kruipen door mordor (LOTR, ken je classics) en soms wat positieve piekjes wanneer ik nieuwe schoenen aan m'n voeten had (en het leek alsof ik de wereld weer aan kon). 
Maar door dagelijks een (écht heel erg ranzig) pilletje te slikken wil ik opeens wel de wekker vroeg zetten, vrijwillig, omdat ik anders niet genoeg uren in een dag heb - maar hier gooi ik een cliffhanger in want dit is voor een volgende keer. 

(Alle foto's zijn gemaakt toen ik op de kunstacademie zat, en me kut voelde. Dus ja 1 + 1 = 100 aka kneiter depressieve foto's om de juiste sfeer in dit artikel te matchen (grapje))

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Designed by Lei Lubigan