True gambian experience

15.4.18



We wilden naar de zon, we gingen naar de zon. Vorige week maandag boekten we een vakantie naar Gambia, die zaterdag daarop liepen we na een tergend lange vlucht naar de transfer die ons naar het geboekte hotel bracht. Tevens ook een walhalla voor de verschrompelde zongedroogde Nederlandse tomaatjes die de gehele dag liggen te bakken. De moeder van mijn vriend zei dat het schijnt dat er veel dames van middelbare leeftijd daar een jonge Gambiaan nemen en dat schijnt niet zo te zijn; dat is zo. We vragen ons nog steeds af waar ze die jonkies vandaan toveren of opduikelen. De dames geven onderling ook complimenten aan elkaar: 'joe hef a najsz boj der.'





We zaten ongeveer 100 meter van het strand en in die 100 meter word je heel. veel. nageroepen, of aangesproken, of ze lopen stukje met je mee. Ze willen van alles van je, wat geld, een tour aanbieden, je lokken naar het restaurant, feestjes aanbieden - ik werd er een beetje chagrijnig van.
Daarnaast  vonden we dat de zee verdomd veel weg had van de Noordzee de eerste dag en je kon geen strandwandeling maken zonder emotioneel getackeld wordt door de hosselaars op het strand zelf, waardoor het hotel een beetje een schuilbunker werd de eerste dagen.
Het strand zelf was tropisch en de dagen daarna had de zee niet meer dezelfde kleur als de Noordzee, maar was het gewoon zeeblauwgroen en kon ik mijn felblauw gelakte teennagels weer spotten.
Tip: als je met water tot je oksels door het water waadt dan valt niemand je lastig (nee grapje, maar soms kan het helpen om wat verder in de zee te gaan lopen wil je niet aangesproken worden, roepen zullen ze altijd).


Er is trouwens bijna nooit een lifeguard aanwezig want Gambianen kunnen niet zwemmen. De foto hierboven is gemaakt bij een superluxe hotel (moet je voor de grap even doorheen lopen; Senegambia beach hotel) maar de stoel in de uitkijktoren bleef leeg.

Mijn vriend moest me soms aan mijn haren trekken om het hotel te verlaten en de wijde wereld in te trekken, ondanks dat hijzelf zwembaddagen geen enkel probleem vindt - maar ik werd op de tweede zwembaddag al helemaal kriegel van het stilliggen. Ik kan dat niet zo goed, maar ik wilde dus eigenlijk ook niet weg omdat ik geen zin had om steeds. weer. aangesproken. te worden.
Op de derde dag hebben we toch maar de taxi gepakt naar cape point, restaurant Calypso, en dat was leuk. De chauffeur had de hoofdweg verlaten en zo reden we opeens in de wijk en waren wij de aapjes in de kooi. Toen we door de boog van het restaurant liepen waren we opeens in een oase van rust beland en dat was echt geweldig, het eten was goed (en ook nog betaalbaar) en je kon er 'wild' krokodillen spotten. Deze werden om 16.00 uur gevoed, dus echt wild kan je het niet noemen, maar ze waren meer wild dan de krokodillenpool waar je deze beesten kon aaien: dat vonden we niet echt leuk dus hebben de krokodillenpool dus ook geskipt.

Over de taxi's: dit is het OV. Je hebt drie soorten; de bushtaxi, dit is een busje voor 12 man maar worden er 20 in gepropt met een paar geiten en kippen erbij (dus dat hebben we maar aan de locals overgelaten), de gele taxi's die van zone tot zone rijden (goedkoop, zo'n 7 cent) en de groene taxi's. Dit zijn de échte toeristentaxi's die voor een retourtje van + 10 min ongeveer €20 vragen.
Je kunt echter ook aan de gele taxi's vragen of ze je ergens willen afzetten, ook buiten de zone, en dit doen ze ook. Vaak wel wat duurder dan die 7 cent (wij hebben ongeveer €5 betaald voor een ritje van 15-20 min) maar omdat je ze dan meer betaalt dan wat ze die gehele dag anders zullen verdienen wachten ze wel op je, en brengen ze je ook weer thuis (voor ongeveer €3.-)

Je ziet ook veel auto's/wagens uit andere landen, zo ook een auto van de kringloper of van een Nederlands bouwbedrijf :').


We hebben ook een tour gedaan naar James Island, geboekt bij een lokaal bureautje. 
Het eerste bureautje dat we bezochten werd op tripadvisor als beste aangeraden, en dat certificaat was ook letterlijk o-ve-ral te vinden. Op de muren uitgeprint, op de achterkant van de flyer te vinden. De man zat aan zijn bureau met het bordje 'CEO/head' voor 'm, kregen gratis water aangeboden (dat mochten we ook daadwerkelijk meenemen ondanks we niet hadden geboekt) en namen het allemaal uiterst serieus. Ik had er echter niet echt een fijn gevoel bij, dus hebben we het uiteindelijk bij falutours geboekt en dat was prima. We werden om 7.30 precies opgepikt en we waren de enige twee: een ongeplande privé tour. 

We gingen met de ferry over naar de andere kant van de rivier: de ferry is hier nooit te vroeg of te laat, heeft geen vast schema en ook hier wordt er van alles meegenomen. Vrouwen dragen ook van alles op het hoofd, van fruitschalen tot tonnen of reiskoffers.


Daarna hebben we ongeveer een uur over een zandweg gereden zittend in de jeep - 'free massage' noemen ze het daar - langs allemaal dorpjes. Kindjes komen achter de jeep aan rennen en klinken als minions. Wij hadden potloden gekocht die we op de terugweg uitdeelden, niet per pakje, nein, per potlood (de gids vertelde dat het zo het beste was). De kinderen renden achter de jeep aan alsof hun leven er vanaf hing en het is eigenlijk wel heel erg sneu.


Als je lege waterflesjes hebt kan je ze opsparen, want hier zijn ze allemaal al heel erg blij mee! 

We gingen met een gammel bootje naar het eiland toe, vanaf de steiger werd er een ladder in het water gezet waar je naar de boot kon klimmen. Ik vind het zelf altijd wel heel erg grappig maar het Amerikaanse meisje wat het daar niet mee eens haha. Tijdens het varen kregen we een gratis douche (maar dat was echt heerlijk want het was verschrikkelijk heet) en als klap op de vuurpijl stopte de motor ermee. De gids beschreef het later als 'toen de boot bijna zonk' en vond het minder grappig dan dat wij het vonden, want zwemmen kon die niet.  
Uiteindelijk kwam er een ander bootje die ons verder wilde slepen, toen we verder wilden deed de motor van ons bootje het weer dus was de actie voor niets geweest. 'True Gambian experience,' noemden ze het.


Je betaalt met Dalasi in Gambia, waar 100 Dalasi ongeveer gelijk staat aan €1.70. Het eten kost tussen €5 - €10 per maaltijd, een cola light kost 100 Dalasi terwijl een normale cola rond de 30-40 Dalasi kost. Bier (pint) is standaard goedkoper dan de cola light en tijdens happy hour betaal je soms rond de 40 Dalasi. Cocktails zijn vaak wel wat duurder, rond de 300 Dalasi. 


Je kan uit de geldautomaten vaak niet meer dan 3000 - 4000 Dalasi halen omdat dit, ja echt, een maandloon voor de Gambianen is (das dus ongeveer €60 - €70 per maand). Als je de wat luxere restaurantjes neemt zie je dus ook bijna geen locals zitten, die halen bijna alles elke dag vers van de markt waar alles goedkoop is (en extra vers). Wij hebben eigenlijk alleen maar in de restaurants gegeten.

  • the Green Mamba - toen wij hier waren was het wat rustig, maar het is een super leuke tent! Helemaal wanneer het donker is en alle lampjes aan staan, je zit namelijk allemaal verspreid in de tuin. Als je het terrein op komt lopen is het allemaal vervallen (het zit ook best wel helemaal achterin de straat) maar loop je wat verder kom je bij de bar. Je kan hier wokken, maar ook van de menukaart kiezen.
  • African queen - Prima eten. Hadden allebei vis, ik vind het alleen naar slootwater ruiken dus vond het niet zo lekker, m'n vriend vond het heerlijk! Ze geven hier overal alleen hele grote porties en ben ook niet zo'n grote eten dus soms stuurde ik een nog relatief vol bord terug - schaamde me kapot. Voelde me dan een echte stomme rijke toerist :')
  • Tejo's - Nederlands pannenkoeken restaurant, bekend van 'ik vertrek.' Pannenkoeken zijn gewoon lekker, ook hier waren ze heerlijk.
  • Woodies - Ook Nederlands restaurant (werken overigens wel gewoon Gambianen), hebben hier ook lekker eten.
We hebben dus het culturele eten een beetje gelaten voor wat het is (wel een typisch Gambiaans gerecht Domoda gegeten maar dat is eigenlijk gewoon rundvlees/kip met (soort) satésaus en rijst/patat). 

Ze hebben ook een tekort aan elektriciteit, in het hotel ging de stroom er elke dag een paar uit vanaf, ook veel stroomuitval.   


We wilden zon, we kregen heel veel zon. Zou persoonlijk niet zo snel weer neer Gambia gaan als de zon ook ergens anders schijnt, maar het was leuk om het voor een keertje mee gemaakt te hebben! Gambianen zijn overigens wel vriendelijk - ik was een keer m'n vriend kwijt toen hij even naar de straat was gekomen toen ik bij het zwembad bleef, toen ik ondertussen al een plan de campagne aan het opzetten om mijn vriend als vermist op te geven kwam ie aanlopen, had ie twee biertjes gedaan met 'Ali,' die hem meenam naar een restaurant ondanks dat m'n vriend precies geen geld had :'). 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Designed by Lei Lubigan