Backpacken 2014: Eind.

20.8.14

Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd tijdens deze reis, is dat je, wanneer je op het punt van een mentale breakdown bent beland, je geen jankfilm moet kijken in een openbare ruimte. Zoals op het vliegveld.

Ik besloot dat toch te doen, waarom - omdat ik 'the fault in our stars' nou ein-de-lijk wel eens wou zien en ik tijd overhad want de trein in bangkok was een keer op tijd, wauw! Ik zocht nog naar een jankkamertje - als je rook- en praykamertjes hebt, waarom kan je dan niet in een of ander hoekje kruipen waar niemand je raar aankijkt als er snot over je lippen loopt en last van rode opgezetten ogen hebt en je in koor lange jammerlijke kreten kan uitlaten. Zou dat niet even fijn zijn.
Met al mijn wilskracht heb ik tegen de tranen gevochten en ik heb gewonnen. Wat een opluchting.
Doen we dus niet meer. Wel kan ik trots zeggen dat ik de skill 'onderhandelen' inmiddels een beetje onder de knie heb en het medelijden voor de lokale bevolking ergens onder een bankje gestopt. Dat komt door de tuktuk drivers. Elke meter die je loopt staat er weer een andere driver klaar 'you tuktuk, please!' - in het begin schudde ik vriendelijk m'n hoofd, een glimlach en een 'no sorry!'
Later antwoordde ik  op de vraag 'whereareyougoing-wecandriveyou-veryfast!' - 'i'm going nowhere.' En toen besloot ik oortjes in te doen en mijn ipod op volume 100 te zetten. (Al hebben ipods geen 'volumes' maar he, je snapt het principe.)
Dat was de laatste dag in Thailand - toen ik besloot om met de bus naar de 'partyroad' van bangkok te gaan - onbedoeld werd gedropt voor the grand palace dus hey - toch nog wat sightseeing gedaan. Wel heb ik eindelijk fire poi kunnen bemachtingen en heb ik de olifantenbroeken op de post gedaan naar australië. Het was een zeer productieve dag.
Surprise surprise - ik kon thailand niet verlaten voordat ik met tuktuk ergens naar toe ben gegaan - doen we ook nooit meer. Heerlijk, die uitlaatgassen.
En toen was het moment daar dat ik op het vliegveld zat - dat moeders whatsappjes stuurde of ik daar en daar naar toe wou, dat en dat wou doen. Soms heb je van die momenten dat alles opeens pijnlijk helder binnen komt, pijnlijk duidelijk. Bingo, momentje hier. Het punt is - als je reist kan je weg gaan. Altijd. Mensen waar je het niet zo mee hebt? Later. Zelfs voor die ene enge spin die altijd rechts boven in de kamer rond bungelt kan je wegrennen. Je kan letterlijk wegrennen voor problemen en negeren dat ze bestaan.
Ik heb met iemand "gewerkt" in het hostel die letterlijk nada geld had - maar op een of andere manier toch overleefde zonder te werken voor geld. Das toch bewonderingswaardig, aint it. 
En iedereen heeft een sneakpeak in mijn leven gehad. En dat vind ik eng. Ja. Eng. Ik heb nooit geschreven voor de wereld - voor mensen die ik ken. En nu wel. En dat is eng. Dus ik ga jullie ontwijken. ;')

However, morgenavond vlieg ik naar huis en was dit mijn laatste logje. (Voor nu. WANT IK BEN NOG NIET KLAAR MET MIJN BACKPACK.)

Tot in het echte leven - sneller dan je denkt (Again, als het vliegtuig niet neerstort, zou lichtelijk ironisch zijn.) 

Over
en
uit.

Thailand IV; homesick for oz

16.8.14



Hola
Op dit moment kom ik niet verder dan mijn bed en ben ik blij dat de wc drie stappen van mij vandaan is want Anouk heeft weer iets verkeerds gegeten. Ze zeggen dat je symptomen niet moet googlen omdat er 9 van de 10 keer uit komt dat je binnen 3 dagen een pijnlijke dood tegemoet gaat. Ik was eigenwijs en toch deed ik. Fijn, voedselvergiftiging volgens google. Hoera, nog 4 dagen te gaan in Thailand.
Behalve dan dat ik veel zelfmedelijden heb omdat ik een langzame dood tegemoet ga (ik herinner me net dat ik iets over voedselvergifting had geschreven in een vorig logje en dat ik bijzonder pijnlijke dood tegemoet ga - ik denk dat dit gevalletje karma is) heb ik ook een extreem down gevoel omdat ik op dit moment maar al te goed realiseer dat ik over 9 dagen de hku binnen stap en het studentenleven tegemoet ga. "Wat zeur je dan Anouk, het studentenleven is geweldig?" Dus. Australie is geweldig. Ik dacht aan het begin van vorig jaar toen ik saxion binnenstapte dat ik ook de tijd van mijn leven zou hebben want feestjes. Maar he, dat had ik een beetje fout ingeschat want een paar maanden later zat ik in Australie. Al moet ik toegeven dat ik - hoop ik - aan een van de tofste studies ga beginnen en doen wat ik altijd al heb gedaan; nerden achter de computer. Camera meeslepen.
Maar ik moet ook toegeven dat wanneer iemand 2 tickets onder m'n neus houdt met vluchtje sydney of vluchtje amsterdam ik dan toch voor het vluchtje sydney ga. (Via een omweg dan; naar de oudjes zwaaien die nu ergens in frankrijk aan het overleven zijn samen met mijn broertje die inmiddels denk ik een kop groter is dan dat ik ben.) Om mijn working holiday visa wel nuttig te maken.
Om de pijn te verzachten hebben mijn noosa to sydney maatje en ik besloten dat we volgend jaar een maand weer de backpack tevoorschijn toveren en naar een of andere bestemming gaan. (Ik zou bijna zeggen dat ik mijn soulmate heb gevonden, misschien is het ook wel zo. Om even de sentimentele anouk naar boven te halen; ik mis haar shitloads. Net zoals ik de mensen in Noosa enorm mis. Happy family. Maar he, ik zie de helft binnenkort (december is best snel, toch?) weer in Amsterdam, hoera!)
Maar dit was niet het logje waar de nog altijd sportieve, fitte, hard werkende, nog altijd jonge - oudjes om vroegen. (Het is aan jullie om te besluiten of dit sarcastisch is of niet). Ze vroegen hoe mijn 5 extra duiken waren in koh tao, het eiland close to bora-bora gehalte. Nou ouders, het nachtduiken kon worden omschreven als een avondje uitgaan voor de vissen, de 30 meter diepte duik als een grappige ervaring en de navigatieduik ging bijzonder goed met mijn richtingsgevoel. Het wreckduiken was 'ohmygawdamazing' en buoyancy was een fun fun duik. Ja, ik weet het, jullie zijn heel veel wijzer nu.
De nachtduik was misschien wel mijn meest f a v o duik, de kleuren zijn feller (!?!?!?!hoedanjeduiktinhetdonker!?!!??!?!) - het is een compleet andere duikspot dan wanneer je er overdag duikt. (Om de mega vraag van vandaag te beantwoorden; je duikt met een zaklamp, als dat nog niet duidelijk was.) We doken met tienduizend japanners die niet geheel 'persoonlijke ruimte' snappen - maar he, we hadden als eerste de schildpad ontdekt (5 tellen later omringd door de japanners, fam0us!) De 30 meter diepte duik is een verplichte duik om te kijken hoe je reageert op deze diepte. Al was ik in heftige ontkenning op het moment dat we de rekentestjes met behulp van de 10 vingers die vastzitten aan handpalmen deden dat ik sloom dacht; ik kan nu zeggen - ik dacht belachelijk sloom. Het was net alsof ik een derdemachtswortel op moest lossen in een slaapwekkende saaie wiskundeles. Een grappige ervaring.
Navigatie was met middel van compass waar ik in het begin een beetje - ("") ruzie mee had, maar utieindelijk heb ik een perfect vierkantje gezwommen, jullie kunnen trots op me zijn. Wreckdiving was gruwelijk tof en lekker mysterieus. Oppassen voor de scherpe randen anders bloedde je dood. (O, grapje.) Enorme vissen in het wreck zelf dus dat was pittig vet om te zien. Overigens ook nog een onderwaterslang gespot, de instructeur zei dat dit de meest giftige slang ter wereld was met een serieus serieus serieus gezicht, ik weet nou niet of ie ons nou in de maling nam of niet, dus ik ga google even raad plegen. Buoyancy was spelen met de lucht in het vest en hebben we wat 'spelletjes' gedaan.
(Overigens, buddychecks; BWRAF is het ezelsbruggetje om de stappen te onthouden. Bring Weed, Rizzla And Fags -  voor de Nederlanders.)
Dus hoera, ik heb mijn advanced ook gehaald. Parteh. Nu ben ik beland in Chiang Mai na een bijna 48 uur durende trip. Nachtboot (60 beddorm, say what?), mini van (je weet wel, waar lange mensen dubbelgevouwen in moeten zitten), nachttrein die 12 uur zou moeten duren maar toch echt de 19 uur aan tikte. Oh Thailand... Chiang Mai is wat fijner dan Bangkok. Bangkok is een of andere chaos die alleen locals begrijpen. (Kan ik nu de vergelijking maken met moeders die gek worden van de kamers van de kids waar de vloer nu niet meer is te zien? Misschien. Maar dat veranderd niet dat mijn kamer een georganiseerde chaos blijft, voor mij, moeders, sorry. Wel heb ik leren kaartlezen in de afgelopen 5 maanden dus je kan alweer trots op me zijn, je hebt een geweldige dochter <3 )
De komende paar uur blijven ik nog lekker in m'n bed liggen met 5 ventilatoren op me gericht want ik ben oh zo belangrijk en zie ik morgen wel wat ik ga doen. (Nachtmarkt, nachtmarkt, nachtmarkt! Op zoek naar fire pois die ik mee naar huis kan nemen om alles in de hens te zetten, lachen!)
Tot snel.
(Misschien. Who knows.)
(Grapje, natuurlijk.)
(Of niet...)

Thailand III; scootertripjes en zeemeerminnen (Koh Tao)

11.8.14

Mensen die met enorme backpacks naar sziget afreizen; ja, ik lach je uit - en ik vraag me af hoe dan. Waarom heb je zoveel spul nodig voor een week. (Misschien heb ik nu een vijanden voor het leven gemaakt - maar ik snap het nog steeds niet.)

Hpwever - op dit moment begeef ik me op een plek die pijnlijk dichtbij het "bora bora" gehalte komt. Koh tao, turtle island. Ik besloot in krabi om m'n PADI open water te halen en aangezien het hier belachelijk goedkoop is, waarom niet. (Das het voordeel van reizen zonder plan; je kan doen wat je niet laten kan.) 

Twee dagen later sprong ik het water in voor de eerste duik in open water nadat we - ja echt - huiswerk hadden gemaakt. Jawel, ik heb voor het eerst in maanden weer mijn brein moeten gebruiken. Visjes en koraal; het onderwaterleven is magisch. Bijna zeemeermin magisch. De tweede duik ging iets minder soepel; ik kon niet meer klaren dus heb ik moederziel alleen op de boot gezeten. 

Pilletjes erin en de volgende dag heb ik 3 duiken overleefd en had ik open water afgerond. Het duiken zelf? MEEHEER. Met in gedachten dat dit het tofste vakantiebaantje ooit zou kunnen worden (filmpjes maken onderwater van duikers is leuk, er ook nog voor betaald krijgen is nog leuker. Het is prachtig!) besloot ik nog een paar dagen extra door te brengen op dit gruwelijke eiland, een heel zwaar leven. Morgen duik ik het water weer in voor mijn Advanced open water. 30 meter diep (je schijnt op deze diepte tijdelijk mentaal gestoord te worden dus ik ben benieuwd) en het vetste van alle duiken die ik ga doen; night diving. Aaah. Yes, I'm very, very, very excited. 

Jammer genoeg is m'n duikbuddy net vertrokken - met wie ik de afgelopen 3 dagen heb doorgebracht. Ons zelf gepijnigd door Australië op te brengen en hoe geweldig het daar was. Is fijn. De rest van de groep bestond uit families die niet echt heel sociaal waren; behalve een vader, die vond het fijn om ook mijn vader te spelen. GA WEG. Mijn ego was lichtelijk gekwetst; ik kan echt wel voor mezelf zorgen - ik was de eigenwijze, boze dochter die ik gelukkig nooit thuis ben geweest. ;)

Ik heb nog 10 dagen.
Huil. 

Thailand II : krabi

5.8.14



Overleven in Thailand is een groot avontuur. Elke keer wanneer ik de straat oversteek hoop ik dat ik levend en wel aan de andere kant terecht kom - ben ik blij dat het "het-lijkt-alsof-alles-bijna-uit-elkaar-valt" bootje niet is omgekieperd in de zee en ben ik enorm dankbaar dat ik niet een of andere voedselvergiftiging op heb gelopen en een langzame en afschuwelijke dood tegemoet ga.

Kortom; I'm getting used to thailand. Is dat niet even fijn. (Yes, de eerste paar dagen heb ik vol zelfmedelijden in een hoekje gezeten en om de minuut mezelf vervloekte omdat ik tickets naar Thailand had geboekt.) Plus dat ik mezelf toch weer even alleen voelde na weken met 12 mensen in een kleine kamer leefde. (Maar nu zit ik met een stelletje gekken uit Singapore op een kamer wat best hilarisch is. Plus een Duitser. Oh de Duitsers, vind je overal. (Maar ik heb hier meer Nederlanders gespot dan waar dan ook.) )

Dus vandaag stond ik op omdat Viv naast m'n oor "HEY HOLLAND" riep - of ik vandaag wat wou doen. Yes sure, why not.  Zo gezegd - op naar ontbijt. Whoehoe. Voor het eerst sinds Australië een degelijk ontbijt (ik kan nog geen rijst door m'n keel krijgen 's ochtends, 7/11 ontbijt it is) -> op naar de markt voor fruit. Ik heb zoveel fruit gezien wat ik nog nooit eerder heb gezien. Viv heeft Durian gekocht - wat eruit ziet als een enorme kastanje, stekels en al. Binnenkant heeft een beetje de structuur (fancy termen hoera) van een banaan maar het meest opvallende van alles; het s t i n k t. Viv dacht dat het grappig was om het fruit in de kamer te laten liggen - het was niet heel grappig (behalve de reacties van de mensen die de kamer in kwamen kopen; dat was WEL grappig) - ik heb gustard Appels gegeten (of zoiets i die richting) en ik heb een dragonfruit gekocht puur omdat het fascinerend fruit is. 

Zij ging de lokale yoga studio uitzoeken en ik ging kijken hoe duur een boottripje naar koh phi phi was (maar verrassing van de dag; koh phi phi sla ik over). Ze kwam baar buiten met de mededeling dat we naar een plaatsje gingen met een strand en ik ben altijd in voor strand dis toen hadden een gratis tripje strand van de lokale 'ik-zie-eruit-als-23-maar-ik-ben-toch-echt-41-SURPRISE' yoga teacher. 

We besloten om met een gammel bootje naar een strand te gaan. Railay Beach. Pittig prachtig, als je de donkere wolken weg denkt. (Iets met regenseizoen, geloof ik) Op de heenweg heb ik duizend keer gedacht dat het bootje om zou slaan, alleen maar denkend dat ik dan weer moeite moet gaan doen om een nieuw paspoort aan te moeten vragen en daar had ik geen zin in. Maar gelukkig, wonder boven wonder, zijn we niet in het water beland. 

Op het strand was niet heel veel te doen, behalve onder het genot van een cheap as maaltijd van het uitzicht genieten - en de denkbeeldige zon. 

Terugweg was het zelfde verhaal als de heenweg. (Ik ben nog een klein detail vergeten. Op de heenweg moesten we in de laadbak stappen en mijn broek was iets minder slobberig dan ik dacht dus het resultaat was dat ik à) in plaats van OH zo elegant de laadbak in stapte heel gênant in de laadbak viel en b) er nu een gigantisch gat in mijn broek zit. Ja. Ik ben uit mijn broek gescheurd. Ja. Ja inderdaad. Japs. Daar ging mijn 2 euro en 40 cent olifantenbroek. Oeps. )

Terugweg was met de shuttle. """"Shuttle"""". Ze nemen veiligheid en gordels hier niet heel serieus. 

Uiteindelijk zijn we """uit eten""" gegaan (nog meer tussen haakjes!) bij de lokale markt waarvoor je voor minder dan 100 baht (€2.40) een drankje, een heel groot hapje (avondmaaltijd) een een heerlijk toetje hebt. (Ijs. Om wel te verstaan). 

7 aug ga ik naar koh tao - op naar m'n PADI - hopelijk kom ik niet ergens op de bodem te liggen en word ik letterlijk 1 met de zee. Even op en neer voor de Full moon party naar een ander eilandje, misschien - is misschien wel geinig nu ik toch in Thailand ben. 

En yes - ik heb voor het eerst foto's gemaakt met d'r wel bekende selfiestock die iedereen zo belachelijk maakt. Ik voelde me ook belachelijk, moet ik toegeven. Maar hè, wie mooie foto's wilt - moet soms voor schut staan. Het leven is hard. (Soms. Niet altijd).  








Backpacken 2014: Thailand I (Bangkok)

3.8.14

Aloha

Na een dramatisch afscheid van mijn Noosa reismaatje die weer verder naar Melbourne ging waren wij, twee Nederlandse meisjes nog over - laatste nachtje Australië - met veel tranen. Een waterval. Een oceaan. Ik was en ben nog steeds niet klaar met oz. 

Om het vliegtuig dan ook echt in te stappen was best lastig als je de neiging hebt om weg te rennen en het eerste vliegtuig naar brisbane te nemen, de bus naar Noosa en het hostel weer in te stormen om iedereen om ver te rennen. Maar toe bedacht ik me, dat ik daar geen geld voor had - het vliegtuig dus maar in. MH122 is niet neergestort, wat een opluchting! (Vliegen is nog steeds leuk!) 

Na 2 stempels verder in mijn paspoort kon ik opzoek naar het hostel - maar zelfs met aanwijzingen zou ik straal de verkeerde kant op zijn gelopen wanneer ik die ene belangrijke benzinepomp uit ee routebeschrijving niet vanuit mijn ooghoek zag. Loop je dan als typisch touristje met je backpack op je rug, skinnyjeans en een knalrode kop. WELKOM IN MALAYSIA. Hostel was overigens piece of cake - zeg ik nu. 

Ik heb in malaysia een nachtje overnacht - in wen hostel met borden like "niet open doen! Mensen die geen kaart hebben zijn dieven" - vervolgens zijn de kamers zelf open te maken zonder sleutel. Yes. Maar voor een nachtje - prima. 

Vervolgens weer terug naar Kuala Lumpur, de chaos in. Vliegtuig vertrok met een uurtje vertraging maar hè, ook niet neergestort.

En toen begon de
Echte
Chaos. 

Het is best eng om daar aan te komen in je eentje, denkend dat je wel de trein kan pakken maar uiteindelijk de taxi instapt - iemand die geen Engels spreekt. AVONTUUR DE LAATSTE DRIE WEKEN HEUJ. Op een of andere manier stond de kaart van de metrolijnen op mijn mobiel dus hij heeft me naar een station gebracht vanuit waar ik makkelijk naar het hostel kon. 

Tijdens mijn spannende tax rit kwam ik allemaal spannende dingen tegen. 
Zo werd er een boom achter de auto meegesleept over de weg - snelweg - zitten mensen rustig achterin de laadbak van de auto - bbq-en mensen op een afgesloten stuk snelweg naast de mega drukke snelweg. "Hey jongens, zullen we daar op de afgesloten snelweg bbq-en? Als jij het vlees koopt, dan neem ik een bbq mee!" 

Scooter taxi's die met 2 mensen achterop tussen de file door raced. En de hoeveelheid taxi's. 

Vervolgens heb ik de metro genomen - waar je hier overigens telkens door security heen moet voordat je de trein in mag stappen - je geen kaartjes krijgt maar togans, ronde zwarte schijfjes - en de rails idioot en zelfmoordproef is. Gelukkig kwam ik net in de spits terecht met m'n backpack. Hurray. 

Het hostel was overigens snel gevonden - fijn hostel, met een "360 rooftop view" - met meters hoge gebouwen om het hostel heen. Hola, mooi uitzicht indeed. Maar het idee is leuk 👍. Ik was er rond 17, had enorm veel honger en besloot om op voedsel jacht te gaan. Lucky me, daar was the local kitchen/markt. Voor 0.60€ heb je een maaltijd. Jeeeeej. Vroeg naar bed want ik was m o e. 

Vandaag de dag stond ik op met het idee om opzoek te gaan naar olifantenbroeken. Zijn broeken van zo'n fijn stofje en je wordt er helemaal vrolijk van. Toevallig was het vandaag zondag en was er de wereldberoemde weekendmarkt (ik had er nog nooit van gehoord maar als lonelyplanet zegt dat het wereldberoemd is, dan geloof ik dat.) 

EVERYTHING IS CHEAP AS, BRO. 

ik heb iets meer geld uitgegeven dan dat ik jet mezelf afgesproken had, maar hallo, als je daar €30 Allstars ziet dan kan ik daar geen nee tegen zeggen. Ik heb nu wel veel te veel schoenen maar de laatste 2/3 weken kan ik daar wel mee rond zeulen.  4 olifanten broeken verder (maar 2 zijn er voor een ozzie in Noosa want ze vroeg erom. Gij vraagt, gij krijgt)

Voedsel. Zo-veel voedsel. Van kokosnoten tot inktvistentakels. Ik besloot om appelschijfjes te kopen - met suiker, dacht ik. BOY SO WRONG. De "suiker" zette mn mond in vuur en vlam EN IK HAD HET AL ZO HEET. JA HEET. MET EEN ROODHOOFD EN AL. 

Ze verkochten puppies en konijntjes en het deed allemaal teveel pijn aan m'n ogen en m'n hart dus ik ben er telkens voorbij gerend. 

Overall? Ik. Mis. Australië. (Behalve de "OH-shit-dit-is-te-duur" gevoelens.) alles is hier zo stressvol en druk. 

Ik vlieg morgen naar krabi - stranden. Om vervolgens naar ko phi phi te gaan en dan zie ik wel verder. Maar eerst krabi. En zon. En strand. 
Designed by Lei Lubigan