Een heel zwaar leven af en toe

28.7.14

Back in Sydney. Terug in de stad waar ik mezelf later toch nog wel een keer zie rondlopen; zie wonen; zie studeren. Whatever. Mensen zeiden dat het zou vriezen in Sydney; OVERDRIJVEN IS OOK EEN VAK. Het is zonder-jas-weer maar wel met-een-dik-vest weer dus het is oke. Het is fijn om weer op de ferry naar Manly te zitten; dit keer niet alleen, maar met fijne mensen. Met een Engels meisje en een Nederlands meisje die ik beide heb leren kennen in Noosa.

Voor Sydney was Coffs harbour als tussenstop; voor coffs harbour was een dramatisch afscheid in Noosa. Het voelde lichtelijk onwerkelijk om mijn bed af te halen; mijn tas in te pakken - mijn eten bij elkaar te rapen. De tijd ging die dag veel te snel voorbij en toen was het ineens 3. 3 uur in de middag, de tijd dat de shuttle naar het station ging. Tijdens het afscheid zelf heb ik geen traan gelaten; op een of andere manier dacht ik dat het een of andere geweldige gebeurtenis was en stuiterde ik rond door het hele hostel om mensen dag te zeggen (al wist ik wel beter want er was toch ergens een brok in mijn keel, moet ik toch toegeven) - de shuttle vertrok 10 minuten te laat. 100,1% onze schuld.
In het shuttle busje was het een groot feest want mijn Engelse reismaatje barstte in huilen uit. Niet een traan hier maar ugly crying. I can't blame her. Ik heb denk ik 3 tranen gelaten maar ik heb ook hysterisch zitten lachen daar in het busje (moge duidelijk zijn dat ik niet keihard dat meisje heb uit zitten lachen maar meer omdat ik niet zo goed wist waar ik nou precies mee was.) Het was pas na een paar uur in de bus dat ik realiseerde dat ik niet meer terug zou gaan, dat ik de mensen de komende maanden niet meer zou zien - ugly crying. Toen realiseerde ik me pas echt, dat ik over minder dan een maand thuis zou zijn; dat ik bijna weer zou rond moeten huppelen in "uni," - dat ik over minder dan 2 weken in het vliegtuig naar thailand zit en het oz avontuur afgelopen is. Ik heb mijn ogen eruit gejankt (oke grapje, grapje, al was het bijna zo'n feest) want Noosa verlaten is een ding, weg gaan uit Oz is een ander ding. En ja, het is enorm selfish om niet naar huis te willen - ik wou dat ik mensen hier naar toe kon halen.

Beide hebben we een paar avonden liggen janken als kleine kinderen -  zij gaat weer terug naar Noosa voor 2 of 3 dagen en ik kan niet beschrijven hoe jaloers ik ben.
Op dit moment ben ik alleen alle positieve dingen van Thailand aan het opnoemen - I mean, je kan avond voor minder dan een euro eten. Als ik het goed doe, heb ik 3 weken accomodatie voor minder dan 140 euro. De foto's die ik heb gezien zijn paradijs.
Ik ben een klein beetje stiekem aan het nadenken over thuis - zodat het niet een groot jankfestijn thuis is. Het lijkt me enorm leuk om in een hostel te werken; al is het maar een paar uurtjes naast een ander baantje. Misschien mail ik morgen wel, who knows... 
En dear lord, ik weet hoe dramatisch dit logje nu overkomt. Het lijkt net alsof ik een of andere hell zit, een ondankbaar kind ben. Maar elke keer als ik een foto plaats realiseer ik me hoe veel geluk ik heb dat ik hier rond kan en mag lopen; werkelijk waar, dit zijn de beste maanden van mijn leven geweest. Het is raar om weer wakker te worden in een kamer met mensen die je niet kent; maar het is ook fijn om weer de vrijheid te hebben en niet om 5 uur te moeten werken; er zijn shitloads of positieve dingen op dit moment, je moet alleen een of andere manier de negatieve in een of ander laatje wegstoppen en verlopig niet meer openen.
"But the sad part is once you’ve done your obligatory visits for being away for a year; you’re sitting in your childhood bedroom and realize nothing has changed. You’re glad everyone is happy and healthy and yes, people have gotten new jobs, boyfriends, engagements, etc., but part of you is screaming don’t you understand how much I have changed? And I don’t mean hair, weight, dress or anything else that has to do with appearance. I mean what’s going on inside of your head. The way your dreams have changed, they way you perceive people differently, the habits you’re happy you lost, the new things that are important to you. You want everyone to recognize this and you want to share and discuss it, but there’s no way to describe the way your spirit evolves when you leave everything you know behind and force yourself to use your brain in a real capacity, not on a written test in school. You know you’re thinking differently because you experience it every second of every day inside your head, but how do you communicate that to others?
You feel angry. You feel lost. You have moments where you feel like it wasn’t worth it because nothing has changed but then you feel like it’s the only thing you’ve done that is important because it changed everything. What is the solution to this side of traveling? It’s like learning a foreign language that no one around you speaks so there is no way to communicate to them how you really feel.
This is why once you’ve traveled for the first time all you want to do is leave again. They call it the travel bug, but really it’s the effort to return to a place where you are surrounded by people who speak the same language as you. Not English or Spanish or Mandarin or Portuguese, but that language where others know what it’s like to leave, change, grow, experience, learn, then go home again and feel more lost in your hometown then you did in the most foreign place you visited.
This is the hardest part about traveling, and it’s the very reason why we all run away again."
http://thoughtcatalog.com/kellie-donnelly/2014/07/the-hardest-part-about-traveling-no-one-talks-about/

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Designed by Lei Lubigan