Een heel zwaar leven af en toe

28.7.14

Back in Sydney. Terug in de stad waar ik mezelf later toch nog wel een keer zie rondlopen; zie wonen; zie studeren. Whatever. Mensen zeiden dat het zou vriezen in Sydney; OVERDRIJVEN IS OOK EEN VAK. Het is zonder-jas-weer maar wel met-een-dik-vest weer dus het is oke. Het is fijn om weer op de ferry naar Manly te zitten; dit keer niet alleen, maar met fijne mensen. Met een Engels meisje en een Nederlands meisje die ik beide heb leren kennen in Noosa.

Voor Sydney was Coffs harbour als tussenstop; voor coffs harbour was een dramatisch afscheid in Noosa. Het voelde lichtelijk onwerkelijk om mijn bed af te halen; mijn tas in te pakken - mijn eten bij elkaar te rapen. De tijd ging die dag veel te snel voorbij en toen was het ineens 3. 3 uur in de middag, de tijd dat de shuttle naar het station ging. Tijdens het afscheid zelf heb ik geen traan gelaten; op een of andere manier dacht ik dat het een of andere geweldige gebeurtenis was en stuiterde ik rond door het hele hostel om mensen dag te zeggen (al wist ik wel beter want er was toch ergens een brok in mijn keel, moet ik toch toegeven) - de shuttle vertrok 10 minuten te laat. 100,1% onze schuld.
In het shuttle busje was het een groot feest want mijn Engelse reismaatje barstte in huilen uit. Niet een traan hier maar ugly crying. I can't blame her. Ik heb denk ik 3 tranen gelaten maar ik heb ook hysterisch zitten lachen daar in het busje (moge duidelijk zijn dat ik niet keihard dat meisje heb uit zitten lachen maar meer omdat ik niet zo goed wist waar ik nou precies mee was.) Het was pas na een paar uur in de bus dat ik realiseerde dat ik niet meer terug zou gaan, dat ik de mensen de komende maanden niet meer zou zien - ugly crying. Toen realiseerde ik me pas echt, dat ik over minder dan een maand thuis zou zijn; dat ik bijna weer zou rond moeten huppelen in "uni," - dat ik over minder dan 2 weken in het vliegtuig naar thailand zit en het oz avontuur afgelopen is. Ik heb mijn ogen eruit gejankt (oke grapje, grapje, al was het bijna zo'n feest) want Noosa verlaten is een ding, weg gaan uit Oz is een ander ding. En ja, het is enorm selfish om niet naar huis te willen - ik wou dat ik mensen hier naar toe kon halen.

Beide hebben we een paar avonden liggen janken als kleine kinderen -  zij gaat weer terug naar Noosa voor 2 of 3 dagen en ik kan niet beschrijven hoe jaloers ik ben.
Op dit moment ben ik alleen alle positieve dingen van Thailand aan het opnoemen - I mean, je kan avond voor minder dan een euro eten. Als ik het goed doe, heb ik 3 weken accomodatie voor minder dan 140 euro. De foto's die ik heb gezien zijn paradijs.
Ik ben een klein beetje stiekem aan het nadenken over thuis - zodat het niet een groot jankfestijn thuis is. Het lijkt me enorm leuk om in een hostel te werken; al is het maar een paar uurtjes naast een ander baantje. Misschien mail ik morgen wel, who knows... 
En dear lord, ik weet hoe dramatisch dit logje nu overkomt. Het lijkt net alsof ik een of andere hell zit, een ondankbaar kind ben. Maar elke keer als ik een foto plaats realiseer ik me hoe veel geluk ik heb dat ik hier rond kan en mag lopen; werkelijk waar, dit zijn de beste maanden van mijn leven geweest. Het is raar om weer wakker te worden in een kamer met mensen die je niet kent; maar het is ook fijn om weer de vrijheid te hebben en niet om 5 uur te moeten werken; er zijn shitloads of positieve dingen op dit moment, je moet alleen een of andere manier de negatieve in een of ander laatje wegstoppen en verlopig niet meer openen.
"But the sad part is once you’ve done your obligatory visits for being away for a year; you’re sitting in your childhood bedroom and realize nothing has changed. You’re glad everyone is happy and healthy and yes, people have gotten new jobs, boyfriends, engagements, etc., but part of you is screaming don’t you understand how much I have changed? And I don’t mean hair, weight, dress or anything else that has to do with appearance. I mean what’s going on inside of your head. The way your dreams have changed, they way you perceive people differently, the habits you’re happy you lost, the new things that are important to you. You want everyone to recognize this and you want to share and discuss it, but there’s no way to describe the way your spirit evolves when you leave everything you know behind and force yourself to use your brain in a real capacity, not on a written test in school. You know you’re thinking differently because you experience it every second of every day inside your head, but how do you communicate that to others?
You feel angry. You feel lost. You have moments where you feel like it wasn’t worth it because nothing has changed but then you feel like it’s the only thing you’ve done that is important because it changed everything. What is the solution to this side of traveling? It’s like learning a foreign language that no one around you speaks so there is no way to communicate to them how you really feel.
This is why once you’ve traveled for the first time all you want to do is leave again. They call it the travel bug, but really it’s the effort to return to a place where you are surrounded by people who speak the same language as you. Not English or Spanish or Mandarin or Portuguese, but that language where others know what it’s like to leave, change, grow, experience, learn, then go home again and feel more lost in your hometown then you did in the most foreign place you visited.
This is the hardest part about traveling, and it’s the very reason why we all run away again."
http://thoughtcatalog.com/kellie-donnelly/2014/07/the-hardest-part-about-traveling-no-one-talks-about/

Backpacken 2014: Noosa

25.7.14



Bovenste bunk bed, linkerhoek. Met een huge winnie de pooh gestolen van de laatste activity manager, een poster 'when life gives you lemons bitch about it on facebook' die ik gekocht heb op de market en eigenlijk veel te duur was maar veel te hilarisch - het bed waar alleen maar troep in ligt (boeken/pennen/tandpasta/camera/diary waar ik de afgelopen paar weken niet in heb geschreven/portemonne/deo/en ga zo verder.) - het bed waar onder mij een persoon ligt die het leuk vindt om een aapje na te doen door te 'schommelen' tussen de twee bedden wanneer hij iets te veel op heeft - maar ook de persoon die mijn kleding stiekem naar de laundry sneaked waardoor ik niet elke keer $8 hoeft te betalen voor een was.

Bovenste bunk bed, linkerhoek. Mijn bed. Mijn kamer, gedeeld met 11 anderen, begonnen met 3 meiden en 9 jongens, toen waren er nog 2 meiden en 10 jongens, achtergebleven met 2 meiden en 10 jongens. Jongens zijn in overvloed hier, al zijn er wel wat meiden nog in de andere kamers. En eigenlijk, het maakt niet uit waar je slaapt, kamer 11 is de kamer waar iedereen altijd is. Plus dat het een verademing is om niet overal make up te vinden - drama's en dat soort ongein te hebben - ik heb de afgelopen weken in de meest fijne kamer geslapen sinds mijn hele reis.

Ik ga de rotzooi missen in de kamer - de supervisor die elke dag langs kwam om erover te bitchen, zelfs dat ga ik missen. Ik ga de tentjes missen van de lower bunk beds, de filmavonden waar alle matrassen op de grond werden gepleurd. Ik ga de enorme hoeveelheid zand missen in de kamer.
De poi sessies - de blauwe plekken die je er aan over houdt - de brandwonden wanneer je eindelijk met vuur kan slingeren. (Ha, maar dat was ik niet, behalve dan wat roet en dat soort ongein) Hoe iedereen elkaar iets leert, gitaar sessies.

Ik ga de parkavonden missen - waar de staff de bar ontwijkt en leuke feestjes houdt. Waar goonpong een vaste activiteit was en dansjes doen langs het meer een leuke bezigheid was. Waar de politie de goonzakken lek stak en het feestje stop zette - maar dat was slechts 1 nacht. Een nacht waar de politie ons vriendelijk toelachte omdat het een afscheidsfeestje was - "het is oke, voor deze keer."
Het national park, met een kampvuur op het strand en broodjes. Het strand, met de sushi om de hoek (al vertrouw ik de sushi hier niet in noosa want het zijn allemaal niet-aziaten die de sushi verkopen, het is net zoiets als poffertjes die worden verkocht door ozzies, het klopt niet) - de dolfijnen die naast je SUP-board uit het water komen springen en hastings street.

Ik ga het zwembad missen waar op de maandagen altijd een poolparty werd gehouden. Gratis Booz. Die ene maandag waar ik samen met de busdriver fruit omhuld in chocolade maakte en uitdeelde aan alle staffleden want het was een depressieve dag voor velen.

Ik wou bijna zeggen dat ik mijn baantje zou missen - schoonmaken van de wc's en kitchen. Bijna. Misschien ga ik het ook wel missen - want het was een grappig baantje. 4 uur werken - maar dingen die je in 1 uur kan doen. Dus het was meer 'ik-doe-alsof-ik-heel-hard-werk.'
Maar het meest van allemaal ga ik de mensen missen. Ik had nooit verwacht dat ik in dit circuskamp zou passen - but i did. Iedereen past hier tussen, al moet je je hier en daar een beetje aanpassen gok ik. Iets met openminded. Mensen vragen zich af of ik veranderd ben - yes. I am. Hoe? Ik weet het niet. Maar ik gok dat het positief is, want het leven is mooi. Te mooi. (En ik wil stiekem nog lang niet naar huis.)
1 augustus vlieg ik naar thailand - in een vliegtuig dat niet neerstort. Daarvoor reis ik samen met een meisje naar Sydney waar ik weer ex staff tegenkom.
Dus ik wou eigenlijk zeggen dat ik nog steeds leef. Het punt van alles. En dat ik de tijd van mijn leven heb.

Ik leef nog, soort van.

15.7.14

Ola.

Ik probeer al een paar dagen een degelijk logje in elkaar te flansen maar het staat bijna gelijk aan onmogelijk. Bijna.

Ten eerste; ik ben nog steeds in Noosa. Ja, nog steeds. Na mijn wanhopige logje van vorige keer hoe graag ik noosa wou verlaten en daar zelfs bijna zoute waterdruppels aan te pas kwamen, komen ze nu bijna wanneer ik denk aan de dag dat ik hier weg moet.

Wat er dan zo mega geweldig is? De mensen. En Noosa zelf. Maar ook heel erg de mensen. People make the place. Ik slaap nu in een kamer met 10 jongens en 1 ander meisje en echt waar - i do not care at all. Er werken hier meer boyzsz dan gurlsz maar dat is fijn want er zijn geen dramaqueens met bergen make up in hun backpack. Hurray. Wel ben ik omgeven door een permanente zweetvoeten geur maar daar heeft iemand aan gedacht door wierrook mee naar ons kamertje te  brengen.
Het voelt als mijn eigen plekje - al slaap je met 12 mensen op een kamer - en als een thuis. Iedereen kent elkaar (te) goed en newbies die worden makkelijk mee gesleurd in de gekheid. In the dark things that happen in room 11. (Naast permanente zweetvoeten geur hangt er sinds kort ook een soort bepaalde geur rond waardoor sommige mensen met rode oogjes rondlopen maar zo ver ik weet heb ik er zelf nog geen gevolgens aan over gehouden. Zo ver ik weet.)

Maar omdat we met z'n allen zo heerlijk dicht op elkaar leven hoeft er maar een iemand ziek te worden voordat er een kuch competitie wordt gehouden 's nachts. En overdag. Ik gok dat ik iets heb gekneusd van al dat gekuch (is dat mogelijk) want iets in mijn rib doet pijn.
Waarschijnlijk kom je er niet vanaf totdat je dit hostel verlaat.

Dus, ik heb gewoon niet heel veel te vertellen behalve dat ik de tijd van mijn leven leef. Veel beschamende, hilarische dingen die niet geschikt zijn voor jullie brein dus vandaar dat er niet heel veel meer online komt.

1 augustus vlieg ik alweer naar thailand en dan heb ik nog maar 3 weken. Handen in het haar momentje wanneer ik daar aan denk want ik wil gewoon nog niet naar huis, ik kan gewoon niet meer voorstellen hoe ik voor de trein moet rennen om ergens optijd te komen - het is gewoon raar.

Liefs,
Nooki

(Alleen bepaalde mensen snappen die grap - een jongen is er mee begonnen en letterlijk iedereen noemt me nu zo; zelfs mijn baas stelt me voor aan nieuwe mensen als nooki; volgens mij zijn ze mijn echte naam vergeten.)

Designed by Lei Lubigan