Backpacken 2014: De ultieme toeristen (melbourne)

24.5.14

Gisteren heb iets gedaan waarvoor ik eigenlijk naar Melbourne ben gegaan maar uiteindelijk toch niet zo veel zin in had want oh zo lui maar toch wel blij ben dat ik ben gegaan. Great ocean roadtrip kan ik van m'n to do list afstrepen en heb ik de foto die je overal zit van de gor ook op mijn eigen SD kaartje staan. Is dat niet geweldig.

Eergisteren had ik 's avonds nog snel een tripje geboekt op aandringen van moeders. "Anouuhouuuk je bent naar melbourne gegaan voor de GOR en nu ga je het niet doen? Ik verdenk je er stiekem van dat je gewoon te lui bent om het te regelen." Oh moeders, wat ken je me toch goed.
De organisator had op de site staan dat vertrek tussen 7.30 en 8.30 was dus ik was al blij, want de aanbieders hadden allemaal vroege vertrektijden. Maar toen kreeg ik een SMS'je - HOI ANOUK WE VERTREKKEN OM 6.30. Fijn, want er was net een leuk feestje beneden gaande maar ik besloot om naar mijn leeftijd te handelen (nee grapje helemaal niet eigenlijk) en besloot om 00:00 naar bed te gaan. Toch werd ik wakker uit een coma en heb ik me enorm geirriteerd aan de busdriver die nonstop aan het lullen was. Ik was de eerste die in de bus zat dus ja, ik kon niet doen alsof hij het tegen iemand anders had en besloot ik op gegeven moment maar heel asociaal naar m'n mobieltje te grijpen - zag hij toch niet, want hij heeft gelukkig geen ogen in z'n achterhoofd. Na alle 'mmh's' en 'oh's' breep hij de hint.. niet. Dit was overigens niet de busdriver voor de hele dag want dit busje zou alleen een paar mensen ophalen en afzetten bij een grote bus. Grote bus was ook niet helemaal waar want het was een halve bus. (Nee niet letterlijk half.) Plus dat hij was gemaakt voor kleine mensen dus ik heb de hele dag in een zeer awkward houding gezeten.

Daarnaast - jawel, was ik echt, maar dan ook echt, de enige blanke in de bus. (En dan de busdriver, maar die telt niet mee.) De bus was gevuld met japanners en chineesjes. Het woord 'tourist' dekt niet geheel de lading want ze zijn meer dan tourist. 'Tourist spelen' is slechts een understatement - het zijn de ultieme touristen (met dank aan angelique voor deze prettige verwoording.) En dan weet ik niet of ultiem positief  is - ik weet het wel zeker - want ik kreeg (ja dit geef ik openlijk toe) af en toe neigingen om hun fototoestel af te pakken en in de zee vol haaien te gooien. In de bus maakten ze van elk strandje duizend foto's - vanuit de bus - en dan óók mét flitser. Misschien dat teveel vis eten toch niet zo goed voor je is en het proces van afstervende hersencellen versneld. Ik weet zeker dat ze geweldige onbedoelde selfies hebben van de weerkaatsingen in het raam. Dan niet te vergeten de hoeveelheid selfies die ze uberhaupt maken - met een stok overigens waar je je camera opzet - en de onmogelijke poses die ze al duizend keer hebben uitgevoerd. Ik lach altijd dit soort busjes uit - volgepropt met ultieme touristjes die twee hoedjes over elkaar dragen en zonnebrillen die hun gezicht compleet bedekken - en nu was ik er zelf een deel van. Ik moet toegeven - het was een pijnlijk lange dag. ("Het zijn net mensen," dankjewel voor de reminder Natalie! :-) ) (Nee ze waren aardig hoor, maar echt, ik ben te ongeduldig voor 'dit soort' mensen.)

Er kwam overigens nog een chineesje naar me toe rennen. "BEN JIJ VAN BELGIE?" "Eh nee." "Oh oke, maar je lijkt op de tennisster Kim, uit belgie. Je weet wel, kim?" (Nee dat wist ik niet, ik wist niet of ik me schuldig moest voelen - totdat ik ging google'n. En ik weet nou nog steeds niet of ik dit als compliment moet opvatten of niet.  De terugweg was overigens ook een ramp want er waren veel dropoff points in Melbourne en je wilt niet rijden in melbourne als het druk is - EN WIE WAS ER ALS LAATSTE. Ja, ik had zelfmedelijden, helemaal toen de driver weer allemaal lulverhalen vertelde en ik niet kon doen alsof ik er niet was want ik was er wel degelijk - en alle stoplichten waren op rood gesprongen. Ja, ik was er op het eind klaar mee.
Nu ben ik aan het wachten op mijn vliegtuig van 4.30 en ik ben hier al sinds 12. Ja. Ik had geen zin om met tas en al te shoppen oi en mijn spullen achterlaten in het hostel had niet heel veel nut want van hostel naar stad is ong. 30 minuten dus nee. Dat was het niet helemaal waard. Maar dit is echt een gruwelijk vliegveld - ik had als plan om er gewoon te slapen maar er zijn geen lekkere stoelen. Alleen maar van die wachtstoelen en plastic ikea stoelen en het eten is veel  te duur hier, het is allemaal om te huilen. Gelukkig had ik de geweldige film 'the way way back' op mijn geliefde tablet staan en die film is een must see. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. (Maar misschien was dat ook wel de bedoeling, aangezien het een "comedy" is, maar jawel, ook "drama.") En vanavond ben ik al in adelaide waar ik GRATIS fietsen kan huren en kangaroes ga zien en dolfijnen en oh wat is het leven toch een feest. (Geen sarcastisce intenties hier.)
Später!

(Oh moeders; ik voeg als ik in het hostel ben even de foto's toe die ik heb beloofd, vliegveld wifi is geweldig langzaam. ;-) )
P.s dit klinkt als een negatief logje en misschien is het dat ook wel want allemaal frustraties die geuit moesten worden maar ik heb het hier geweldig naar m'n zin, deze week in het hostel was een zeer sociale week en ik zie een paar mensen terug in Cairns dus heyyyyy feestje(s)!)

Backpacken 2014: Een sociaal leven. (Melbourne)

20.5.14




Nadat ik uit mijn boys-only-plus-one-girl (raad wie dat meisje was, jawel, lastige vraag) kamer was ontsnapt uit Sydney slaap ik nu in een girls only kamer waar ik gratis thee of koffie kan krijgen op bed en unlimited gratiesch champagne naar binnen naar binnen kan gieten (als ik wil dan he, ik zeg niet dat ik het doe, ouders!) En een echte handdoek gratis kan lenen in plaats van reishanddoekjes die eigenlijk niet eens goed afdrogen en nog meer gratis shampoo en zeep en u gotta love this. Het beste van alles; ik moest meer nachten boeken en om hier te mogen blijven is eigenlijk 5 dollar per nacht extra - maar de man was zo tof achter de receptie. "Whoops, forgot to charge you the upgrades. Nevermind, sssssht!" 

Iedereen in mijn kamer reist alleen dus dat is een groot pluspunt en het resulteerde in de eerste nacht een dansje doen en een drankje doen. En soort sightseeing in Melbourne in de taxi's (ja idioten) in de nacht dus ik heb niet heel veel gezien. Uiteindelijk ben ik ook eerder naar huis gegaan want ik vond $15 entree toch echt te veel voor - waarschijnlijk  - een shitty club dus later. (De volgende ochtend hoorde ik inderdaad dat het die 15 dollar bij lange na niet waard was dus een euforisch moment dat ik een keer een goede beslissing heb gemaakt.) 

Na de typische UK-meisjes die ik heb ontmoet heb ik nu een typisch amerikaans meisje meisje meisje meisje meisje ontmoet. Een meisje dat snapchattend door het leven gaat, niet naar gloria's gaat omdat ze starbucks niet wilt verraden, haar vlucht om 8 uur heeft gemist omdat ze de nacht door had gehaald en vervolgens in tranen op de vloer te vinden was omdat ze geen geld had om een nieuwe vlucht te boeken maar vervolgens wel aan anti-depressie shoppen doet - omdat ze een cute outfit nodig heeft omdat 'die ene jongen' (welke jongen?), vanavond naar de bar komt en last but not least; supahhhh cool drie keer in een zin gebruikt. Ik mis vast nog wel meer punten. Na de Engelse die dramatisch beleefd waren en de thank you's om de oren vliegen na elke vraag (gaat het goed? Ja, dankjewel voor het vragen) mis ik de thank you's van dit Amerikaanse meisje naar mensen toe waardoor ik me schuldig voel en ik toch nog een thank you er achter aan gooi. (Maar Nederlanders zijn ook belachelijk asociaal vergeleken met de Engelse, schaam jullie!) Nee serieus, hoe verschrikkelijk ik de beleefdheid vond in het begin van de Engelse hoe meer ik het nu mis.

(De duitse jongens in sydney waren met jetlag leuk, zonder jetlag waren ze verschrikkelijk - kennen geen fluisterstem en hebben een kledingstijl waar je ogen niet alleen pijn van doen; ze branden langzaam weg. Dus nee, ik heb niet hele fijne nachten gehad in Sydney - eentje snurkte zó belachelijk hard dat je er bijna doof van zou worden waardoor de anderen de hele nacht kapot gingen van het lachen en die lach wil je ook niet graag horen. Sydney zelf was wel echt geweldig en ik weet wel waar ik later ga wonen - alleen nog een leuke ozzie vinden want die heb ik nog niet helemaal gespot. Das tegen m'n verwachtingen in, na verhalen van anderen. Jammer dit weer.)

Maar oke, gisteren heb ik de meest productieve dag van het jaar gehad - en das niet sarcastisch bedoeld. Ik heb de graffitywalls gespot, ben door china town gelopen, heb de skytower bezocht, pizza gegeten in de oudste pizzeria van australie en ben naar de goal - jail gegaan. En als je me nog niet kent; ik kan uren doorbrengen in oude gevangenissen of andere ligubere plaatsen want daar kan ik van genieten. Zo slecht ben ik. Nee grapje, ik vind het altijd fascinerend en ik kan er wel echt uren rond blijven hangen. In deze jail werden we 30 minuten aĺs gevangen behandeld - Mary Jane (meest mainstream naam die je kan bedenken volgens mij) en ik was betrapt in drugsdealen in 1994. Misschien dat sommige mensen nu mijn onderschrift onder mijn prachtige selfie snappen. De vrouw die ons lekker de grond in mocht boren had de meest prachtige baan die je kan bedenken en ik zou er bijna een moord voor doen (OH DE IRONIE ANOUK JE BENT ZO GRAPPIG) om die baan te mogen hebben.
Ligubere plaats - de attributen voor hangings die daadwerkelijk zijn gebruikt lagen achter glas maar je ziet niet dagelijks een touw waar tientallen (honderden?) levens tot een eind kwamen.
Melbourne zelf is ook een leuke stad, maar ik zou er niet kunnen wonen. Het is niet liefde op het eerste gezicht zoals ik verliefd werd op San Sebas in Spanje of Sydney. Ook fun fact; ik doe een poging om mezelf spaans aan te leren en waarschijnlijk is dit hopeloos aangezien mijn taalknobbel niet bestaat maar he, niet geschoten is altijd mis.
Natte lebber,



Backpacken 2014: Ik verdwaal nooit. (sydney)

14.5.14



Daar stond ik, te wachten bij het stoplicht in china town. Niet dat ik vrijwillig in china town rondliep; mijn hostel bevindt zich er simpelweg gewoon naast. Na Auckland wat ik als Japan II had benoemd, is dit toch echt Japan III. In ieder geval, het china town gedeelte. (Maar misschien is China II dan meer correct, maar het gaat om het idee.) Nadat het stoplicht eindelijk op groen was geworden en het lijkt alsof aliens een gevecht houden met speelgoedpistolen (zo klinken de stoplichten) liep daar een japanse edward cullen - het leek net alsof het in slowmotion gebeurde en een hoog wtf gehalte was aanwezig. Helemaal toen ik het meisje naast hem bestudeerde; een meisje dat in meangirls kon worden geplaatst. Vol verbazing liep ik verder want het was gewoon bizar. 'Gekke Japanners,' - overal en nergens zijn ze.

Mijn plan was om naar de haven te lopen - maar het liep iets anders dan gepland. Gelukkig kwam ik wel een supermarkt tegen want die had ik toch toevallig nodig. Wtf moment #2; het speelgoedgeld. Ik bedoel, het briefgeld in Nieuw-Zeeland vond ik al speelgoedgeld, maar hier zijn ook de munten er bij gekomen. Hier is alles omgedraaid; De 20 cent munten, ja, muntEN, zijn veel groter dan de 2 dollar muntJES. En ze hebben een rare vorm. Een zeshoek (denk ik, teleurstellend; maar ik heb de hoeken niet heel nauwkeurig geteld.) De eerste nacht in Sydney was een d r a m a - ik dacht eerst dat ik toffe roomies had maar ik ben blij dat ze opgehoepeld zijn. Iets met 's nachts om drie uur hun levensverhaal bespreken onder invloed van alcohol - ik wou niet gelijk de eerste nacht de bitchy roommate uithangen dus heb ik weer mijn muziek er bij gepakt.Het meisje wie ook in de kamer sliep was Duits - ze kon niet tot nauwelijk Engels. Dus ik probeerde wel een gesprek met haar aan te knopen want ik voelde me lichtelijk eenzaam zonder mijn Nieuw-Zeeland freunden, maar volgensmij knikte ze wel maar begreep ze het niet. Alsof ik tegen een deur praatte, maar een levende deur, dus dat was een pluspunt.

Met mezelf ben ik de volgende dag maar de stad in gedoken en heb ik de hele dag rondgewandeld. Mijn gebroken hart werd weer een beetje aan elkaar genaaid want dit is een fijne stad. Hele fijne stad. Naast de attracties waar je omver wordt gelopen door (mede) touristen en de standaard foto's die je toch zelf ook gemaakt moet hebben was ik op een of andere manier in de gardens beland; ik plan niet waar ik heen ga, ik verdwaal toch wel. Dus nu kan ik het niet echt verdwalen noemen want ik had toch geen plan. Wtf moment nummer honderd van die dag; Welke idioten gaan er om 12:00 hardlopen in de brandende zon? Blijkbaar de helft van de stad. Dacht ik. Want een stukje verderop kwam ik nog in een ander park terecht waar iedereen bootcamps aan het doen was, aan het kickboxen of voetballen was of - heel mainstream - aan het hardlopen was. Idioten. (Oke nee grapje maar het is gewoon dat het belachelijk veel mensen zijn die hier hardlopen.)

De dag daarna (vandaag) heb ik jawel... nog meer rondgelopen! (En dan nog een bankaccount en die shizzle geregeld, ik haat dingen regelen). Naast een kerk waar ik welgeteld 5 bruidsparen heb gespot (oh wacht, hoeveel daarvan waren aziaten? Surprise, allemaal!) ben ik met de ferry naar Manly gegaan. Ik weet waar ik later ga wonen (alleen dan nog een geweldige man vinden hier in Australie want ik heb geen flauw idee hoe ik anders hier voor altijd kan blijven wonen.) - ik vroeg me ook al af waar alle surferboys waren gebleven in Sydney maar die heb ik gevonden hoor! Ik heb de zee - oh no shit - ook weer gespot met allemaal golfjes en surfers en daar maak je me blij mee. Ik heb enorm veel zin om zelf ergens langs de kust 2 maanden te werken en te surfen. Verder - ja, ik voel me wel zo ... VERDOOOOOOOOOOOMD alleen? In Nieuw-Zeeland was het heel makkelijk om met mensen een praatje te maken want iedereen zat op de KIWI bus. Met een simpele hi had je bewijs van spreken al vrienden voor het leven gemaakt. (oke grapje, soort van, maar na een aantal weken leer je elkaar gewoon goed kennen en je moet wel een beetje sociaal zijn anders heb je een kutte maand als je al frenemies heb gemaakt.) Maar hier - veel mensen reizen toch wel met zijn tweetjes - stelletjes in overvloed en dan kom je daar niet even tussen springen. Ik wist thuis al wel dat er zo iets aan zat te komen - ik stap niet op mensen af, kan ik niet (oke kan ik wel maar vind ik eng. Mensen bijten.) Hoewel ik gisteren een 'what are you going to do' gesprek had met een meisje die jawel, die dag vertrok. Oke later.

Morgen ga ik naar bondi - jawel, bondi! - om modellen en acteurs te spotten (grapje, geen grapje?) en een beetje op het strand te liggen (wat ik eigenlijk haat, maar morgen heb ik er zin in.) Dan heb ik uiteindelijk nog vrijdag - waar ik denk ik de zoo ga bezoeken, misschien weer naar manly ga en ja. Dan is het alweer op naar Melbourne.

Ik heb trouwens enorm leuke kaarten ontvangen nog voor mijn verjaardag, echt heel erg bedankt! Maakt ook wel weer pijnlijk duidelijk dat best veel bekenden deze blog lezen dus ik duik onder wanneer ik weer thuis ben. (En Marcel, doe de groeten aan je grote vriend!)

Op naar m'n kamer waar opeens allemaal jongens (haha, ja vader, jongens) liggen met een jetlag. Hoeray!









Sydney

Backpacken 2014: Dag nieuw-zeeland

11.5.14



Ik heb nu tienduizend pogingen gedaan om een logje te beginnen over hoe mijn laatste paar dagen waren in Auckland en Paihia -  maar alles kwam er een beetje depressief uit en dat is niet precies de impressie die ik hier wil achterlaten want dat is zo ondankbaar. 'Yo ik zit aan de andere kant van de wereld maar voel me onwijs depressief.'  Nee. Het is ook niet dat ik me echt echt depressief hier voelde maar ik was er gewoon een beetje klaar mee en ik baalde. Ik baalde van mijn visum - mijn visum die ik " pas " na 3 dagen kreeg terwijl anderen die van hun al binnen een dag hadden. En ik wou graag weg uit NZ. Ik besloot na dag 2 in Auckland zonder visum om weer richting Paihia te gaan - iedereen die ik kende was inmiddels weg uit NZ en ik wou de zon zien. Zon in Paihia - de zon schijnt daar vaak zie je, net zoals vorige maand toen ik daar was.

Maar er was geen zon, er was regen om mijn depressieve gevoel nog meer naar boven te halen. Ik heb daar ook letterlijk twee dagen doorgebracht in mijn bed met films. Shame on me, ik weet het (maar ook best fijn.) Dus dat waren weer twee dagen vol zelfmedelijden.  (Ook uitstapjes naar de tvkamer waar LOTR 1 vaak werd gedraaid en ook LOTR2 maar geen 3 dus dat was jammer maar kijk; zit je daar dan, en dan zie je hobbiton. OH MY GOD HOBBITON DAAR HEB IK GELOPEN EN DAT HERKEN IK EN DAT OOK EN DAT. En dan heb je mount doom; FRODO, PUSSY, JE HEBT DE TOP VAN DE BERG NIET EENS BEREIKT WAAR IK WEL HEB GESTAAN. Euforisch gevoel is dat hoor, moet ik toch toegeven)

Ondertussen had ik mijn vlucht op de 12de gezet - op de gok. Mijn visum was ' finalised,'  ik had alleen nog geen mailtje. Als ik tegen de 12de geen mailtje binnen zou hebben dan zou ik wel merken hoe en wat op het vliegveld, de beslissing was toch al gemaakt, alleen nog niet doorgemaild. Dus tada, de 12de - morgen - staat mijn vlucht en heb mijn vlucht sydney > adelaide veranderd in sydney > melbourne in de hoop om de road tussen melbourne en adelaide nog mee te pakken. (Lift zoeken/groepje mensen zoeken/avontuur!) Want dat is ook geinig; ik ben nu 18 en heb m'n rijbewijs (maar geen zorgen ouders, ik denk niet dat ik mezelf achter het stuur zet terwijl we langs een afgrond rijden. Ik wil me helemaal eigenlijk niet achter het stuur zetten aangezien ik nog steeds tegen mensen aanbots op de stoep, ik nog steeds eerst naar rechts (of links, i'm confused) kijk en dan links wanneer ik wil oversteken en ik ook benauwde situaties tegenkom op trappen WANT AAN WELKE KANT MOEST IK OOK AL WEER LOPEN????) (Maar nog een kleine geruststelling; ik kan hier zelf ook nog niet eens een auto huren.)

Ik heb enorm veel zin in Australie, maar aan de andere kant; ik ga Nieuw-Zeeland ook enorm missen. Ondanks dat ik hier - denk ik - niet zou kunnen wonen (Wellington uitgezonderd, vakantiehuisje in Queenstown is ook fijn) heb ik hier een geweldige maand gehad (ja een hele. Maand. Waar gaat die tijd heen?) met een stelletje idioten die ik hier heb ontmoet (maar ook die idioten ga ik enorm missen, mis ik nu al) en ja. Ik heb het hier overleefd - ondanks dat ik heel fijn en veilig met de bus overal naar toe ben gebracht en alle hostels voor mij werden geboekt en ik heel luxe eigenlijk hier heb geleefd. (Af en toe vraag ik me dan ook nog af; 'is dit backpacken? Of is dit gewoon puur vakantie vieren?' )
Maar ik verlaat het veilige land zonder enge beesten naar het land met dodelijke kwallen en spinnen en slangen en schelp(dier)en en misschien een kangaroo die je een kopstoot geeft of iets in die richting. Waarom ga ik er ook al weer naar toe? Nee just kidding, hoop alleen dat ik het overleef. Ik heb eigenlijk tot 11 juni alles al gepland (behalve dan hoe ik van melbourne naar adelaide kom ha) (oke toelichting; 12 tot 17 mei in sydney, 17 tot ergens 24 mei in melbourne want 24 mei ben ik in adelaide waar ik 26 en 27 mei naar kangeroo island ga, 29 mei vlieg ik naar alice springs waar ik tot 9 of 10 juni een safari tocht iets ga doen van alice springs naar darwin - 11 juni vlieg ik naar cairns en dan, geen idee. Ik wil eigenlijk twee maanden werken in een koffietentje (#barista) in Noosa of Byron bay (2 maanden surfen, leven.) Ik wil ook nog graag duiken - natuurlijk - en een paar plekken bezoeken. Maar ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik 19 of 20 augustus op het vliegtuig stap en 21 augustus weer op Nederlandse bodem sta. MAAR DAS NOG LANG NIET HAHA.)

Hoe dan ook, ik heb echt een geweldige maand gehad hier in Nieuw-Zeeland en ik denk dat ik hier nog wel een keer terug kom als ik de rest van de wereld heb bezocht en ik een geldboom in de tuin heb staan. (Ja de rest van de wereld ja. Wie gaat er mee?)

Backpacken 2014: Ik mis m´n fiets

7.5.14


Ze zeiden er niet bij dat tijdens het reizen je hart tienduizend keer tegen een muur wordt gesmeten omdat je gehele reis alleen maar bestaat uit hello's en goodbye's. Ik bedoel, met sommige mensen zijn de goodbye's niet pittig lastig - fijn leven, goede reis en tot nooit. Andere goodbye's zijn (bijna) tranentrekkend en wil je de persoon in kwestie eigenlijk gewoon in je koffer stoppen en mee naar huis nemen. Ik heb vanaf Queenstown tot Auckland alleen maar mensen uit moeten zwaaien en ja, soms was dat meer dan jammer. Wel kan ik zeggen dat ik vier Britse boys aan mijn vriendencollectie kan toevoegen (u jelly?) Die ik zeker een keer weer wil opzoeken. (En dat is ook toevallig; ze komen naar Amsterdam.) Daarnaast heb ik nog een paar Engelse meisjes ontmoet waarvan ik het echt jammer vind dat ze weg zijn (maar hier heb ik al over geschreven volgensmij) maar hey, nu weet ik waar ik mijn vakantie's ga doorbrengen ha-ha.

Verder heb ik mijn visum voor Australie aangevraagd want jawel, ik ben 18. Ik voel al een wereld van verschil, not. Ik wil eigenlijk nu asap naar Australie - niet dat ik Nieuw-Zeeland stom vind, maar omdat ik gewoon een beetje het gevoel heb dat het NZ avontuur een beetje over is omdat de hele groep dus uit elkaar is gevallen en ik letterlijk nu heel NZ door ben gecruised (doen; als je door de bergen rijdt, zet dan lord of the rings aan. Nog geweldiger; bezoek hobbiton en kijk de films weer, wat een feest) en eigenlijk nu verder wil. Dus omdat ik iets eerder weg ga uit NZ komt er nog Melbourne bij (want iedereen roept hier dat het zo'n geweldige stad is dus dan volg ik de massa maar) - daarnaast hoop ik eigenlijk dat ik 2 maanden ergens gewoon kan werken, langs de kust - vanzelfsprekend.

Op de vraag 'hoe gaat koken' heb ik geen antwoord want de afgelopen dagen/week heb ik of a) fergburgers naar binnen gewerkt (die kan je alleen in queenstown krijgen), b) gratis eten bij nomads in queenstown, c) ben ik uiteten geweest of d) heb ik op noodles geleefd. In Australie ga ik weer mijn best doen om te koken, i promise. Op de vraag hoe backpacken zelf gaat; het gaat goed. Ik bedoel, ik leef nog - wat toch mijn eerste doel was om te behalen. Daarnaast kan ik mijn backpack steeds beter inpakken en passen alle extra kledingstukken die ik hier toch nog stiekem heb gekocht er makkelijk bij. (Alle vier de broeken die ik van thuis heb meegenomen hebben het niet overleefd; in elke broek, maar dan ook letterlijk elke broek, zaten gaten in - en dat was absoluut niet mijn schuld) Brood smeer je 's ochtends niet meer maar je smeert in de bus je brood of je crackers en je eet fruit uit blik. Daarnaast barst ik niet meer in janken uit wanneer ik moet bellen dus dat is ook al een hele overwinning. Ik loop nu al meer dan een maand rond aan de andere kant van de wereld en dat betekent dat de tijd echt belachelijk snel voorbij gaat.

Ik mis overigens wel mijn fiets - ik ben te lui om een uur te moeten lopen maar te arm (of het is het niet waard) om een bus te pakken. Maar fietsen moet hier met een helm - verplicht, stomme regel - en daarnaast is het echt belachelijk duur om een fiets te huren. Als je bijv. Drie dagen een fiets huurt kan je beter zelf een fiets kopen.

En wat ik verder heb meegemaakt? Bar weinig eigenlijk. Kaikoura heeft de beste locals (of eigenlijk heb ik er maar 2 gesproken maar beide waren ze geweldig) en lake tekapo heeft de mooiste sterrenhemel. Christ church is klein maar fijn - interessant zelfs want alle gebouwen zijn neergestort. Gevalletje leedvermaak eigenlijk - maar dan met medelijden. Alle containers die zijn gebruikt vlak na de aardbeving hebben ze gebruikt om er een klein winkelcentrum mee te bouwen waardoor het een beetje een strandgevoel geeft. En diep van binnen mis ik Queenstown nog wel, ondanks dat het onmenselijk koud was voor de zomer (grapje, het was er herfst, maar ik wou zomer.) Ik probeer morgen of vandaag ein-de-lijk wat foto's te uploaden maar ik ben lui - moet ik toegeven.
De komende paar dagen wandel ik rond in Auckland (dus al je zin hebt; vlieg over) en kijk ik uit naar Sydney terwijl ik mijn verloren - maar levend - vrienden moet verwerken want ik mis ze toch wel echt heel erg. Vanavond is er een klein feestje in Auckland - ik ben benieuwd.
Lebber,
Designed by Lei Lubigan