Backpacken 2014: Eind.

20.8.14

Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd tijdens deze reis, is dat je, wanneer je op het punt van een mentale breakdown bent beland, je geen jankfilm moet kijken in een openbare ruimte. Zoals op het vliegveld.

Ik besloot dat toch te doen, waarom - omdat ik 'the fault in our stars' nou ein-de-lijk wel eens wou zien en ik tijd overhad want de trein in bangkok was een keer op tijd, wauw! Ik zocht nog naar een jankkamertje - als je rook- en praykamertjes hebt, waarom kan je dan niet in een of ander hoekje kruipen waar niemand je raar aankijkt als er snot over je lippen loopt en last van rode opgezetten ogen hebt en je in koor lange jammerlijke kreten kan uitlaten. Zou dat niet even fijn zijn.
Met al mijn wilskracht heb ik tegen de tranen gevochten en ik heb gewonnen. Wat een opluchting.
Doen we dus niet meer. Wel kan ik trots zeggen dat ik de skill 'onderhandelen' inmiddels een beetje onder de knie heb en het medelijden voor de lokale bevolking ergens onder een bankje gestopt. Dat komt door de tuktuk drivers. Elke meter die je loopt staat er weer een andere driver klaar 'you tuktuk, please!' - in het begin schudde ik vriendelijk m'n hoofd, een glimlach en een 'no sorry!'
Later antwoordde ik  op de vraag 'whereareyougoing-wecandriveyou-veryfast!' - 'i'm going nowhere.' En toen besloot ik oortjes in te doen en mijn ipod op volume 100 te zetten. (Al hebben ipods geen 'volumes' maar he, je snapt het principe.)
Dat was de laatste dag in Thailand - toen ik besloot om met de bus naar de 'partyroad' van bangkok te gaan - onbedoeld werd gedropt voor the grand palace dus hey - toch nog wat sightseeing gedaan. Wel heb ik eindelijk fire poi kunnen bemachtingen en heb ik de olifantenbroeken op de post gedaan naar australië. Het was een zeer productieve dag.
Surprise surprise - ik kon thailand niet verlaten voordat ik met tuktuk ergens naar toe ben gegaan - doen we ook nooit meer. Heerlijk, die uitlaatgassen.
En toen was het moment daar dat ik op het vliegveld zat - dat moeders whatsappjes stuurde of ik daar en daar naar toe wou, dat en dat wou doen. Soms heb je van die momenten dat alles opeens pijnlijk helder binnen komt, pijnlijk duidelijk. Bingo, momentje hier. Het punt is - als je reist kan je weg gaan. Altijd. Mensen waar je het niet zo mee hebt? Later. Zelfs voor die ene enge spin die altijd rechts boven in de kamer rond bungelt kan je wegrennen. Je kan letterlijk wegrennen voor problemen en negeren dat ze bestaan.
Ik heb met iemand "gewerkt" in het hostel die letterlijk nada geld had - maar op een of andere manier toch overleefde zonder te werken voor geld. Das toch bewonderingswaardig, aint it. 
En iedereen heeft een sneakpeak in mijn leven gehad. En dat vind ik eng. Ja. Eng. Ik heb nooit geschreven voor de wereld - voor mensen die ik ken. En nu wel. En dat is eng. Dus ik ga jullie ontwijken. ;')

However, morgenavond vlieg ik naar huis en was dit mijn laatste logje. (Voor nu. WANT IK BEN NOG NIET KLAAR MET MIJN BACKPACK.)

Tot in het echte leven - sneller dan je denkt (Again, als het vliegtuig niet neerstort, zou lichtelijk ironisch zijn.) 

Over
en
uit.

Thailand IV; homesick for oz

16.8.14



Hola
Op dit moment kom ik niet verder dan mijn bed en ben ik blij dat de wc drie stappen van mij vandaan is want Anouk heeft weer iets verkeerds gegeten. Ze zeggen dat je symptomen niet moet googlen omdat er 9 van de 10 keer uit komt dat je binnen 3 dagen een pijnlijke dood tegemoet gaat. Ik was eigenwijs en toch deed ik. Fijn, voedselvergiftiging volgens google. Hoera, nog 4 dagen te gaan in Thailand.
Behalve dan dat ik veel zelfmedelijden heb omdat ik een langzame dood tegemoet ga (ik herinner me net dat ik iets over voedselvergifting had geschreven in een vorig logje en dat ik bijzonder pijnlijke dood tegemoet ga - ik denk dat dit gevalletje karma is) heb ik ook een extreem down gevoel omdat ik op dit moment maar al te goed realiseer dat ik over 9 dagen de hku binnen stap en het studentenleven tegemoet ga. "Wat zeur je dan Anouk, het studentenleven is geweldig?" Dus. Australie is geweldig. Ik dacht aan het begin van vorig jaar toen ik saxion binnenstapte dat ik ook de tijd van mijn leven zou hebben want feestjes. Maar he, dat had ik een beetje fout ingeschat want een paar maanden later zat ik in Australie. Al moet ik toegeven dat ik - hoop ik - aan een van de tofste studies ga beginnen en doen wat ik altijd al heb gedaan; nerden achter de computer. Camera meeslepen.
Maar ik moet ook toegeven dat wanneer iemand 2 tickets onder m'n neus houdt met vluchtje sydney of vluchtje amsterdam ik dan toch voor het vluchtje sydney ga. (Via een omweg dan; naar de oudjes zwaaien die nu ergens in frankrijk aan het overleven zijn samen met mijn broertje die inmiddels denk ik een kop groter is dan dat ik ben.) Om mijn working holiday visa wel nuttig te maken.
Om de pijn te verzachten hebben mijn noosa to sydney maatje en ik besloten dat we volgend jaar een maand weer de backpack tevoorschijn toveren en naar een of andere bestemming gaan. (Ik zou bijna zeggen dat ik mijn soulmate heb gevonden, misschien is het ook wel zo. Om even de sentimentele anouk naar boven te halen; ik mis haar shitloads. Net zoals ik de mensen in Noosa enorm mis. Happy family. Maar he, ik zie de helft binnenkort (december is best snel, toch?) weer in Amsterdam, hoera!)
Maar dit was niet het logje waar de nog altijd sportieve, fitte, hard werkende, nog altijd jonge - oudjes om vroegen. (Het is aan jullie om te besluiten of dit sarcastisch is of niet). Ze vroegen hoe mijn 5 extra duiken waren in koh tao, het eiland close to bora-bora gehalte. Nou ouders, het nachtduiken kon worden omschreven als een avondje uitgaan voor de vissen, de 30 meter diepte duik als een grappige ervaring en de navigatieduik ging bijzonder goed met mijn richtingsgevoel. Het wreckduiken was 'ohmygawdamazing' en buoyancy was een fun fun duik. Ja, ik weet het, jullie zijn heel veel wijzer nu.
De nachtduik was misschien wel mijn meest f a v o duik, de kleuren zijn feller (!?!?!?!hoedanjeduiktinhetdonker!?!!??!?!) - het is een compleet andere duikspot dan wanneer je er overdag duikt. (Om de mega vraag van vandaag te beantwoorden; je duikt met een zaklamp, als dat nog niet duidelijk was.) We doken met tienduizend japanners die niet geheel 'persoonlijke ruimte' snappen - maar he, we hadden als eerste de schildpad ontdekt (5 tellen later omringd door de japanners, fam0us!) De 30 meter diepte duik is een verplichte duik om te kijken hoe je reageert op deze diepte. Al was ik in heftige ontkenning op het moment dat we de rekentestjes met behulp van de 10 vingers die vastzitten aan handpalmen deden dat ik sloom dacht; ik kan nu zeggen - ik dacht belachelijk sloom. Het was net alsof ik een derdemachtswortel op moest lossen in een slaapwekkende saaie wiskundeles. Een grappige ervaring.
Navigatie was met middel van compass waar ik in het begin een beetje - ("") ruzie mee had, maar utieindelijk heb ik een perfect vierkantje gezwommen, jullie kunnen trots op me zijn. Wreckdiving was gruwelijk tof en lekker mysterieus. Oppassen voor de scherpe randen anders bloedde je dood. (O, grapje.) Enorme vissen in het wreck zelf dus dat was pittig vet om te zien. Overigens ook nog een onderwaterslang gespot, de instructeur zei dat dit de meest giftige slang ter wereld was met een serieus serieus serieus gezicht, ik weet nou niet of ie ons nou in de maling nam of niet, dus ik ga google even raad plegen. Buoyancy was spelen met de lucht in het vest en hebben we wat 'spelletjes' gedaan.
(Overigens, buddychecks; BWRAF is het ezelsbruggetje om de stappen te onthouden. Bring Weed, Rizzla And Fags -  voor de Nederlanders.)
Dus hoera, ik heb mijn advanced ook gehaald. Parteh. Nu ben ik beland in Chiang Mai na een bijna 48 uur durende trip. Nachtboot (60 beddorm, say what?), mini van (je weet wel, waar lange mensen dubbelgevouwen in moeten zitten), nachttrein die 12 uur zou moeten duren maar toch echt de 19 uur aan tikte. Oh Thailand... Chiang Mai is wat fijner dan Bangkok. Bangkok is een of andere chaos die alleen locals begrijpen. (Kan ik nu de vergelijking maken met moeders die gek worden van de kamers van de kids waar de vloer nu niet meer is te zien? Misschien. Maar dat veranderd niet dat mijn kamer een georganiseerde chaos blijft, voor mij, moeders, sorry. Wel heb ik leren kaartlezen in de afgelopen 5 maanden dus je kan alweer trots op me zijn, je hebt een geweldige dochter <3 )
De komende paar uur blijven ik nog lekker in m'n bed liggen met 5 ventilatoren op me gericht want ik ben oh zo belangrijk en zie ik morgen wel wat ik ga doen. (Nachtmarkt, nachtmarkt, nachtmarkt! Op zoek naar fire pois die ik mee naar huis kan nemen om alles in de hens te zetten, lachen!)
Tot snel.
(Misschien. Who knows.)
(Grapje, natuurlijk.)
(Of niet...)

Thailand III; scootertripjes en zeemeerminnen (Koh Tao)

11.8.14

Mensen die met enorme backpacks naar sziget afreizen; ja, ik lach je uit - en ik vraag me af hoe dan. Waarom heb je zoveel spul nodig voor een week. (Misschien heb ik nu een vijanden voor het leven gemaakt - maar ik snap het nog steeds niet.)

Hpwever - op dit moment begeef ik me op een plek die pijnlijk dichtbij het "bora bora" gehalte komt. Koh tao, turtle island. Ik besloot in krabi om m'n PADI open water te halen en aangezien het hier belachelijk goedkoop is, waarom niet. (Das het voordeel van reizen zonder plan; je kan doen wat je niet laten kan.) 

Twee dagen later sprong ik het water in voor de eerste duik in open water nadat we - ja echt - huiswerk hadden gemaakt. Jawel, ik heb voor het eerst in maanden weer mijn brein moeten gebruiken. Visjes en koraal; het onderwaterleven is magisch. Bijna zeemeermin magisch. De tweede duik ging iets minder soepel; ik kon niet meer klaren dus heb ik moederziel alleen op de boot gezeten. 

Pilletjes erin en de volgende dag heb ik 3 duiken overleefd en had ik open water afgerond. Het duiken zelf? MEEHEER. Met in gedachten dat dit het tofste vakantiebaantje ooit zou kunnen worden (filmpjes maken onderwater van duikers is leuk, er ook nog voor betaald krijgen is nog leuker. Het is prachtig!) besloot ik nog een paar dagen extra door te brengen op dit gruwelijke eiland, een heel zwaar leven. Morgen duik ik het water weer in voor mijn Advanced open water. 30 meter diep (je schijnt op deze diepte tijdelijk mentaal gestoord te worden dus ik ben benieuwd) en het vetste van alle duiken die ik ga doen; night diving. Aaah. Yes, I'm very, very, very excited. 

Jammer genoeg is m'n duikbuddy net vertrokken - met wie ik de afgelopen 3 dagen heb doorgebracht. Ons zelf gepijnigd door Australië op te brengen en hoe geweldig het daar was. Is fijn. De rest van de groep bestond uit families die niet echt heel sociaal waren; behalve een vader, die vond het fijn om ook mijn vader te spelen. GA WEG. Mijn ego was lichtelijk gekwetst; ik kan echt wel voor mezelf zorgen - ik was de eigenwijze, boze dochter die ik gelukkig nooit thuis ben geweest. ;)

Ik heb nog 10 dagen.
Huil. 

Thailand II : krabi

5.8.14



Overleven in Thailand is een groot avontuur. Elke keer wanneer ik de straat oversteek hoop ik dat ik levend en wel aan de andere kant terecht kom - ben ik blij dat het "het-lijkt-alsof-alles-bijna-uit-elkaar-valt" bootje niet is omgekieperd in de zee en ben ik enorm dankbaar dat ik niet een of andere voedselvergiftiging op heb gelopen en een langzame en afschuwelijke dood tegemoet ga.

Kortom; I'm getting used to thailand. Is dat niet even fijn. (Yes, de eerste paar dagen heb ik vol zelfmedelijden in een hoekje gezeten en om de minuut mezelf vervloekte omdat ik tickets naar Thailand had geboekt.) Plus dat ik mezelf toch weer even alleen voelde na weken met 12 mensen in een kleine kamer leefde. (Maar nu zit ik met een stelletje gekken uit Singapore op een kamer wat best hilarisch is. Plus een Duitser. Oh de Duitsers, vind je overal. (Maar ik heb hier meer Nederlanders gespot dan waar dan ook.) )

Dus vandaag stond ik op omdat Viv naast m'n oor "HEY HOLLAND" riep - of ik vandaag wat wou doen. Yes sure, why not.  Zo gezegd - op naar ontbijt. Whoehoe. Voor het eerst sinds Australië een degelijk ontbijt (ik kan nog geen rijst door m'n keel krijgen 's ochtends, 7/11 ontbijt it is) -> op naar de markt voor fruit. Ik heb zoveel fruit gezien wat ik nog nooit eerder heb gezien. Viv heeft Durian gekocht - wat eruit ziet als een enorme kastanje, stekels en al. Binnenkant heeft een beetje de structuur (fancy termen hoera) van een banaan maar het meest opvallende van alles; het s t i n k t. Viv dacht dat het grappig was om het fruit in de kamer te laten liggen - het was niet heel grappig (behalve de reacties van de mensen die de kamer in kwamen kopen; dat was WEL grappig) - ik heb gustard Appels gegeten (of zoiets i die richting) en ik heb een dragonfruit gekocht puur omdat het fascinerend fruit is. 

Zij ging de lokale yoga studio uitzoeken en ik ging kijken hoe duur een boottripje naar koh phi phi was (maar verrassing van de dag; koh phi phi sla ik over). Ze kwam baar buiten met de mededeling dat we naar een plaatsje gingen met een strand en ik ben altijd in voor strand dis toen hadden een gratis tripje strand van de lokale 'ik-zie-eruit-als-23-maar-ik-ben-toch-echt-41-SURPRISE' yoga teacher. 

We besloten om met een gammel bootje naar een strand te gaan. Railay Beach. Pittig prachtig, als je de donkere wolken weg denkt. (Iets met regenseizoen, geloof ik) Op de heenweg heb ik duizend keer gedacht dat het bootje om zou slaan, alleen maar denkend dat ik dan weer moeite moet gaan doen om een nieuw paspoort aan te moeten vragen en daar had ik geen zin in. Maar gelukkig, wonder boven wonder, zijn we niet in het water beland. 

Op het strand was niet heel veel te doen, behalve onder het genot van een cheap as maaltijd van het uitzicht genieten - en de denkbeeldige zon. 

Terugweg was het zelfde verhaal als de heenweg. (Ik ben nog een klein detail vergeten. Op de heenweg moesten we in de laadbak stappen en mijn broek was iets minder slobberig dan ik dacht dus het resultaat was dat ik à) in plaats van OH zo elegant de laadbak in stapte heel gênant in de laadbak viel en b) er nu een gigantisch gat in mijn broek zit. Ja. Ik ben uit mijn broek gescheurd. Ja. Ja inderdaad. Japs. Daar ging mijn 2 euro en 40 cent olifantenbroek. Oeps. )

Terugweg was met de shuttle. """"Shuttle"""". Ze nemen veiligheid en gordels hier niet heel serieus. 

Uiteindelijk zijn we """uit eten""" gegaan (nog meer tussen haakjes!) bij de lokale markt waarvoor je voor minder dan 100 baht (€2.40) een drankje, een heel groot hapje (avondmaaltijd) een een heerlijk toetje hebt. (Ijs. Om wel te verstaan). 

7 aug ga ik naar koh tao - op naar m'n PADI - hopelijk kom ik niet ergens op de bodem te liggen en word ik letterlijk 1 met de zee. Even op en neer voor de Full moon party naar een ander eilandje, misschien - is misschien wel geinig nu ik toch in Thailand ben. 

En yes - ik heb voor het eerst foto's gemaakt met d'r wel bekende selfiestock die iedereen zo belachelijk maakt. Ik voelde me ook belachelijk, moet ik toegeven. Maar hè, wie mooie foto's wilt - moet soms voor schut staan. Het leven is hard. (Soms. Niet altijd).  








Backpacken 2014: Thailand I (Bangkok)

3.8.14

Aloha

Na een dramatisch afscheid van mijn Noosa reismaatje die weer verder naar Melbourne ging waren wij, twee Nederlandse meisjes nog over - laatste nachtje Australië - met veel tranen. Een waterval. Een oceaan. Ik was en ben nog steeds niet klaar met oz. 

Om het vliegtuig dan ook echt in te stappen was best lastig als je de neiging hebt om weg te rennen en het eerste vliegtuig naar brisbane te nemen, de bus naar Noosa en het hostel weer in te stormen om iedereen om ver te rennen. Maar toe bedacht ik me, dat ik daar geen geld voor had - het vliegtuig dus maar in. MH122 is niet neergestort, wat een opluchting! (Vliegen is nog steeds leuk!) 

Na 2 stempels verder in mijn paspoort kon ik opzoek naar het hostel - maar zelfs met aanwijzingen zou ik straal de verkeerde kant op zijn gelopen wanneer ik die ene belangrijke benzinepomp uit ee routebeschrijving niet vanuit mijn ooghoek zag. Loop je dan als typisch touristje met je backpack op je rug, skinnyjeans en een knalrode kop. WELKOM IN MALAYSIA. Hostel was overigens piece of cake - zeg ik nu. 

Ik heb in malaysia een nachtje overnacht - in wen hostel met borden like "niet open doen! Mensen die geen kaart hebben zijn dieven" - vervolgens zijn de kamers zelf open te maken zonder sleutel. Yes. Maar voor een nachtje - prima. 

Vervolgens weer terug naar Kuala Lumpur, de chaos in. Vliegtuig vertrok met een uurtje vertraging maar hè, ook niet neergestort.

En toen begon de
Echte
Chaos. 

Het is best eng om daar aan te komen in je eentje, denkend dat je wel de trein kan pakken maar uiteindelijk de taxi instapt - iemand die geen Engels spreekt. AVONTUUR DE LAATSTE DRIE WEKEN HEUJ. Op een of andere manier stond de kaart van de metrolijnen op mijn mobiel dus hij heeft me naar een station gebracht vanuit waar ik makkelijk naar het hostel kon. 

Tijdens mijn spannende tax rit kwam ik allemaal spannende dingen tegen. 
Zo werd er een boom achter de auto meegesleept over de weg - snelweg - zitten mensen rustig achterin de laadbak van de auto - bbq-en mensen op een afgesloten stuk snelweg naast de mega drukke snelweg. "Hey jongens, zullen we daar op de afgesloten snelweg bbq-en? Als jij het vlees koopt, dan neem ik een bbq mee!" 

Scooter taxi's die met 2 mensen achterop tussen de file door raced. En de hoeveelheid taxi's. 

Vervolgens heb ik de metro genomen - waar je hier overigens telkens door security heen moet voordat je de trein in mag stappen - je geen kaartjes krijgt maar togans, ronde zwarte schijfjes - en de rails idioot en zelfmoordproef is. Gelukkig kwam ik net in de spits terecht met m'n backpack. Hurray. 

Het hostel was overigens snel gevonden - fijn hostel, met een "360 rooftop view" - met meters hoge gebouwen om het hostel heen. Hola, mooi uitzicht indeed. Maar het idee is leuk 👍. Ik was er rond 17, had enorm veel honger en besloot om op voedsel jacht te gaan. Lucky me, daar was the local kitchen/markt. Voor 0.60€ heb je een maaltijd. Jeeeeej. Vroeg naar bed want ik was m o e. 

Vandaag de dag stond ik op met het idee om opzoek te gaan naar olifantenbroeken. Zijn broeken van zo'n fijn stofje en je wordt er helemaal vrolijk van. Toevallig was het vandaag zondag en was er de wereldberoemde weekendmarkt (ik had er nog nooit van gehoord maar als lonelyplanet zegt dat het wereldberoemd is, dan geloof ik dat.) 

EVERYTHING IS CHEAP AS, BRO. 

ik heb iets meer geld uitgegeven dan dat ik jet mezelf afgesproken had, maar hallo, als je daar €30 Allstars ziet dan kan ik daar geen nee tegen zeggen. Ik heb nu wel veel te veel schoenen maar de laatste 2/3 weken kan ik daar wel mee rond zeulen.  4 olifanten broeken verder (maar 2 zijn er voor een ozzie in Noosa want ze vroeg erom. Gij vraagt, gij krijgt)

Voedsel. Zo-veel voedsel. Van kokosnoten tot inktvistentakels. Ik besloot om appelschijfjes te kopen - met suiker, dacht ik. BOY SO WRONG. De "suiker" zette mn mond in vuur en vlam EN IK HAD HET AL ZO HEET. JA HEET. MET EEN ROODHOOFD EN AL. 

Ze verkochten puppies en konijntjes en het deed allemaal teveel pijn aan m'n ogen en m'n hart dus ik ben er telkens voorbij gerend. 

Overall? Ik. Mis. Australië. (Behalve de "OH-shit-dit-is-te-duur" gevoelens.) alles is hier zo stressvol en druk. 

Ik vlieg morgen naar krabi - stranden. Om vervolgens naar ko phi phi te gaan en dan zie ik wel verder. Maar eerst krabi. En zon. En strand. 

Een heel zwaar leven af en toe

28.7.14

Back in Sydney. Terug in de stad waar ik mezelf later toch nog wel een keer zie rondlopen; zie wonen; zie studeren. Whatever. Mensen zeiden dat het zou vriezen in Sydney; OVERDRIJVEN IS OOK EEN VAK. Het is zonder-jas-weer maar wel met-een-dik-vest weer dus het is oke. Het is fijn om weer op de ferry naar Manly te zitten; dit keer niet alleen, maar met fijne mensen. Met een Engels meisje en een Nederlands meisje die ik beide heb leren kennen in Noosa.

Voor Sydney was Coffs harbour als tussenstop; voor coffs harbour was een dramatisch afscheid in Noosa. Het voelde lichtelijk onwerkelijk om mijn bed af te halen; mijn tas in te pakken - mijn eten bij elkaar te rapen. De tijd ging die dag veel te snel voorbij en toen was het ineens 3. 3 uur in de middag, de tijd dat de shuttle naar het station ging. Tijdens het afscheid zelf heb ik geen traan gelaten; op een of andere manier dacht ik dat het een of andere geweldige gebeurtenis was en stuiterde ik rond door het hele hostel om mensen dag te zeggen (al wist ik wel beter want er was toch ergens een brok in mijn keel, moet ik toch toegeven) - de shuttle vertrok 10 minuten te laat. 100,1% onze schuld.
In het shuttle busje was het een groot feest want mijn Engelse reismaatje barstte in huilen uit. Niet een traan hier maar ugly crying. I can't blame her. Ik heb denk ik 3 tranen gelaten maar ik heb ook hysterisch zitten lachen daar in het busje (moge duidelijk zijn dat ik niet keihard dat meisje heb uit zitten lachen maar meer omdat ik niet zo goed wist waar ik nou precies mee was.) Het was pas na een paar uur in de bus dat ik realiseerde dat ik niet meer terug zou gaan, dat ik de mensen de komende maanden niet meer zou zien - ugly crying. Toen realiseerde ik me pas echt, dat ik over minder dan een maand thuis zou zijn; dat ik bijna weer zou rond moeten huppelen in "uni," - dat ik over minder dan 2 weken in het vliegtuig naar thailand zit en het oz avontuur afgelopen is. Ik heb mijn ogen eruit gejankt (oke grapje, grapje, al was het bijna zo'n feest) want Noosa verlaten is een ding, weg gaan uit Oz is een ander ding. En ja, het is enorm selfish om niet naar huis te willen - ik wou dat ik mensen hier naar toe kon halen.

Beide hebben we een paar avonden liggen janken als kleine kinderen -  zij gaat weer terug naar Noosa voor 2 of 3 dagen en ik kan niet beschrijven hoe jaloers ik ben.
Op dit moment ben ik alleen alle positieve dingen van Thailand aan het opnoemen - I mean, je kan avond voor minder dan een euro eten. Als ik het goed doe, heb ik 3 weken accomodatie voor minder dan 140 euro. De foto's die ik heb gezien zijn paradijs.
Ik ben een klein beetje stiekem aan het nadenken over thuis - zodat het niet een groot jankfestijn thuis is. Het lijkt me enorm leuk om in een hostel te werken; al is het maar een paar uurtjes naast een ander baantje. Misschien mail ik morgen wel, who knows... 
En dear lord, ik weet hoe dramatisch dit logje nu overkomt. Het lijkt net alsof ik een of andere hell zit, een ondankbaar kind ben. Maar elke keer als ik een foto plaats realiseer ik me hoe veel geluk ik heb dat ik hier rond kan en mag lopen; werkelijk waar, dit zijn de beste maanden van mijn leven geweest. Het is raar om weer wakker te worden in een kamer met mensen die je niet kent; maar het is ook fijn om weer de vrijheid te hebben en niet om 5 uur te moeten werken; er zijn shitloads of positieve dingen op dit moment, je moet alleen een of andere manier de negatieve in een of ander laatje wegstoppen en verlopig niet meer openen.
"But the sad part is once you’ve done your obligatory visits for being away for a year; you’re sitting in your childhood bedroom and realize nothing has changed. You’re glad everyone is happy and healthy and yes, people have gotten new jobs, boyfriends, engagements, etc., but part of you is screaming don’t you understand how much I have changed? And I don’t mean hair, weight, dress or anything else that has to do with appearance. I mean what’s going on inside of your head. The way your dreams have changed, they way you perceive people differently, the habits you’re happy you lost, the new things that are important to you. You want everyone to recognize this and you want to share and discuss it, but there’s no way to describe the way your spirit evolves when you leave everything you know behind and force yourself to use your brain in a real capacity, not on a written test in school. You know you’re thinking differently because you experience it every second of every day inside your head, but how do you communicate that to others?
You feel angry. You feel lost. You have moments where you feel like it wasn’t worth it because nothing has changed but then you feel like it’s the only thing you’ve done that is important because it changed everything. What is the solution to this side of traveling? It’s like learning a foreign language that no one around you speaks so there is no way to communicate to them how you really feel.
This is why once you’ve traveled for the first time all you want to do is leave again. They call it the travel bug, but really it’s the effort to return to a place where you are surrounded by people who speak the same language as you. Not English or Spanish or Mandarin or Portuguese, but that language where others know what it’s like to leave, change, grow, experience, learn, then go home again and feel more lost in your hometown then you did in the most foreign place you visited.
This is the hardest part about traveling, and it’s the very reason why we all run away again."
http://thoughtcatalog.com/kellie-donnelly/2014/07/the-hardest-part-about-traveling-no-one-talks-about/

Backpacken 2014: Noosa

25.7.14



Bovenste bunk bed, linkerhoek. Met een huge winnie de pooh gestolen van de laatste activity manager, een poster 'when life gives you lemons bitch about it on facebook' die ik gekocht heb op de market en eigenlijk veel te duur was maar veel te hilarisch - het bed waar alleen maar troep in ligt (boeken/pennen/tandpasta/camera/diary waar ik de afgelopen paar weken niet in heb geschreven/portemonne/deo/en ga zo verder.) - het bed waar onder mij een persoon ligt die het leuk vindt om een aapje na te doen door te 'schommelen' tussen de twee bedden wanneer hij iets te veel op heeft - maar ook de persoon die mijn kleding stiekem naar de laundry sneaked waardoor ik niet elke keer $8 hoeft te betalen voor een was.

Bovenste bunk bed, linkerhoek. Mijn bed. Mijn kamer, gedeeld met 11 anderen, begonnen met 3 meiden en 9 jongens, toen waren er nog 2 meiden en 10 jongens, achtergebleven met 2 meiden en 10 jongens. Jongens zijn in overvloed hier, al zijn er wel wat meiden nog in de andere kamers. En eigenlijk, het maakt niet uit waar je slaapt, kamer 11 is de kamer waar iedereen altijd is. Plus dat het een verademing is om niet overal make up te vinden - drama's en dat soort ongein te hebben - ik heb de afgelopen weken in de meest fijne kamer geslapen sinds mijn hele reis.

Ik ga de rotzooi missen in de kamer - de supervisor die elke dag langs kwam om erover te bitchen, zelfs dat ga ik missen. Ik ga de tentjes missen van de lower bunk beds, de filmavonden waar alle matrassen op de grond werden gepleurd. Ik ga de enorme hoeveelheid zand missen in de kamer.
De poi sessies - de blauwe plekken die je er aan over houdt - de brandwonden wanneer je eindelijk met vuur kan slingeren. (Ha, maar dat was ik niet, behalve dan wat roet en dat soort ongein) Hoe iedereen elkaar iets leert, gitaar sessies.

Ik ga de parkavonden missen - waar de staff de bar ontwijkt en leuke feestjes houdt. Waar goonpong een vaste activiteit was en dansjes doen langs het meer een leuke bezigheid was. Waar de politie de goonzakken lek stak en het feestje stop zette - maar dat was slechts 1 nacht. Een nacht waar de politie ons vriendelijk toelachte omdat het een afscheidsfeestje was - "het is oke, voor deze keer."
Het national park, met een kampvuur op het strand en broodjes. Het strand, met de sushi om de hoek (al vertrouw ik de sushi hier niet in noosa want het zijn allemaal niet-aziaten die de sushi verkopen, het is net zoiets als poffertjes die worden verkocht door ozzies, het klopt niet) - de dolfijnen die naast je SUP-board uit het water komen springen en hastings street.

Ik ga het zwembad missen waar op de maandagen altijd een poolparty werd gehouden. Gratis Booz. Die ene maandag waar ik samen met de busdriver fruit omhuld in chocolade maakte en uitdeelde aan alle staffleden want het was een depressieve dag voor velen.

Ik wou bijna zeggen dat ik mijn baantje zou missen - schoonmaken van de wc's en kitchen. Bijna. Misschien ga ik het ook wel missen - want het was een grappig baantje. 4 uur werken - maar dingen die je in 1 uur kan doen. Dus het was meer 'ik-doe-alsof-ik-heel-hard-werk.'
Maar het meest van allemaal ga ik de mensen missen. Ik had nooit verwacht dat ik in dit circuskamp zou passen - but i did. Iedereen past hier tussen, al moet je je hier en daar een beetje aanpassen gok ik. Iets met openminded. Mensen vragen zich af of ik veranderd ben - yes. I am. Hoe? Ik weet het niet. Maar ik gok dat het positief is, want het leven is mooi. Te mooi. (En ik wil stiekem nog lang niet naar huis.)
1 augustus vlieg ik naar thailand - in een vliegtuig dat niet neerstort. Daarvoor reis ik samen met een meisje naar Sydney waar ik weer ex staff tegenkom.
Dus ik wou eigenlijk zeggen dat ik nog steeds leef. Het punt van alles. En dat ik de tijd van mijn leven heb.

Ik leef nog, soort van.

15.7.14

Ola.

Ik probeer al een paar dagen een degelijk logje in elkaar te flansen maar het staat bijna gelijk aan onmogelijk. Bijna.

Ten eerste; ik ben nog steeds in Noosa. Ja, nog steeds. Na mijn wanhopige logje van vorige keer hoe graag ik noosa wou verlaten en daar zelfs bijna zoute waterdruppels aan te pas kwamen, komen ze nu bijna wanneer ik denk aan de dag dat ik hier weg moet.

Wat er dan zo mega geweldig is? De mensen. En Noosa zelf. Maar ook heel erg de mensen. People make the place. Ik slaap nu in een kamer met 10 jongens en 1 ander meisje en echt waar - i do not care at all. Er werken hier meer boyzsz dan gurlsz maar dat is fijn want er zijn geen dramaqueens met bergen make up in hun backpack. Hurray. Wel ben ik omgeven door een permanente zweetvoeten geur maar daar heeft iemand aan gedacht door wierrook mee naar ons kamertje te  brengen.
Het voelt als mijn eigen plekje - al slaap je met 12 mensen op een kamer - en als een thuis. Iedereen kent elkaar (te) goed en newbies die worden makkelijk mee gesleurd in de gekheid. In the dark things that happen in room 11. (Naast permanente zweetvoeten geur hangt er sinds kort ook een soort bepaalde geur rond waardoor sommige mensen met rode oogjes rondlopen maar zo ver ik weet heb ik er zelf nog geen gevolgens aan over gehouden. Zo ver ik weet.)

Maar omdat we met z'n allen zo heerlijk dicht op elkaar leven hoeft er maar een iemand ziek te worden voordat er een kuch competitie wordt gehouden 's nachts. En overdag. Ik gok dat ik iets heb gekneusd van al dat gekuch (is dat mogelijk) want iets in mijn rib doet pijn.
Waarschijnlijk kom je er niet vanaf totdat je dit hostel verlaat.

Dus, ik heb gewoon niet heel veel te vertellen behalve dat ik de tijd van mijn leven leef. Veel beschamende, hilarische dingen die niet geschikt zijn voor jullie brein dus vandaar dat er niet heel veel meer online komt.

1 augustus vlieg ik alweer naar thailand en dan heb ik nog maar 3 weken. Handen in het haar momentje wanneer ik daar aan denk want ik wil gewoon nog niet naar huis, ik kan gewoon niet meer voorstellen hoe ik voor de trein moet rennen om ergens optijd te komen - het is gewoon raar.

Liefs,
Nooki

(Alleen bepaalde mensen snappen die grap - een jongen is er mee begonnen en letterlijk iedereen noemt me nu zo; zelfs mijn baas stelt me voor aan nieuwe mensen als nooki; volgens mij zijn ze mijn echte naam vergeten.)

Backpacken 2014; SURPRISE HET LEVEN IS GRAPPIG (Noosa)

27.6.14

Hey Nederlanders

En belgen (misschien?)

Een kleine kleine update want dat is geinig en ik heb hier niet heel veel te doen (grapje, het is hier best fijn want de zee is binnen loopafstand dus daar ben ik 9/10 te vinden als ik niet hoef te werken.) En er is eigenlijk niet heel veel bijzonders gebeurd, behalve in mijn hoofd dan. Ik ben nog steeds een meisje en meisjes hebben af en toe een ingewikkeld brein - zo ingewikkeld dat ik er soms een beetje hopeloos van word. (Grapje, 9/10 lach ik andere mede meisjes uit om hun lastige brein en hoeveel moeite ze doen om uit te gaan en dat soort dingen, maar dit keer had ik moeite met het leven. Dit klinkt zo over dramatisch, dat was het misschien ook wel een beetje. Maar ik kom hier later op terug.)

Dus ja, je leest het goed, werken. Maar dat wisten jullie al uit het vorige logje want gratis overnachting (mijn baantje hier is geweldig want je moet 4 uur werken maar 2 uur daarvan is gewoon yolo eten met andere mensen want het heeft geen zin om de keuken schoon te maken als het 5 minuten later toch weer vies is dus dan heb je daarvoor 2 uur tijd om te doen wat je wilt doen om vervolgens supah snel de keuken schoon te maken) - maar geen ander baantje. Noosa is klein (maar heel erg fijn) en de baantjes zijn bezet. Iets met laag seizoen maar toch veel backpackers maar niet zo druk. (Noosa is blijkbaar het rijkste stadje van QLD, oid. Ik weet het niet meer. Niet dat dat heel bijzonder is.) However, geen baantje voor mij.

En ook geen twee maanden voor mij - geen twee maanden surfen (maar de golven zijn hier ook geen golven, ha) - geen twee maanden noosa - geen twee maanden werken. 2 Dagen nadat ik mijn vorige logje had gehad begon mijn meisjesbrein een beetje in de knoop te raken want waar was ik in hemelsnaam aan begonnen. De gestoordheid van de medestaffjes kwam een beetje als een klap in mijn gezicht aan want ik was het niet helemaal gewend. (En de gestoordheid is positief.) Ik ben een persoon die niet heel makkelijk kan socializen dus ik lag 9/10 keer op bed met de vraag wat ik met mijn leven wou doen en kwam uit bed voor werk. Ik had een dag dat ik alleen maar wou janken en janken en janken maar ik jank niet in het openbaar en er is geen privacy hier als je met 12 mensen in een kamer slaapt. Dus geen janken voor mij. Alleen maar opgekropte problemen in mijn hoofd. Het idee om naar Asia te gaan om duur Australië te ontvluchten speelde al stiekem in een klein hoekje want ik was zo benieuwd - geweldige verhalen van andere mensen en ik was wel in voor een cultuurshock (ik vraag me echt af of dit de juiste spelling is, anyways, je snapt wat ik bedoel) dus ja. Ik besloot om hier 2 weken nog te werken en dan te kijken wat ik ga doen. Ergens anders werk vinden in oz? Of toch naar Azië .
En ik denk toch echt dat ik naar Azië ga al heb ik nog tot 10 juli om te besluiten. Ik heb een afspraak bij de dokter gemaakt voor de fijne prikjes en ben aan het kijken voor een reismaatje. Mijn brein snapt niet helemaal dat india misschien wel gevaarlijk kan zijn voor een blond meisje - thailand hetzelfde. (Is het wel zo gevaarlijk, vraag ik me dan af.) Maar daar heb heb je blijkbaar ouders voor, om je te dwingen om een reismaatje te vinden. En ik denk overigens dat dat wel lukt, ik heb nu al iemand die in bangkok te vinden is rond die tijd die wel aardig is, hoop ik. :')

However, nu zie ik het leven weer rooskleurig in en dat allemaal dankzij een moeder die zei 'hey anouk, ga even een rondje hardlopen' en iemand op mijn kamer 'hey anouk, why are you always in your bed.' Oh ja, die kwam hard aan want ik wil niet siaiaiaai zijn dus ik besloot om een avondje mee uit te gaan - ik had er eigenlijk niet heel veel zin in maar ik had nergens zin in maar soms moet je iets doen wat je niet wilt - en het was een van de beste nachten hier in oz. Mensen veel beter leren kennen en het was gewoon een prachtige avond. Dus nu praat ik, jawel, praat ik met mede staff mensen. Ik ben zo trots.

Daarnaast heb ik een workout gedaan met een personal trainer - want die komt hier een keer per week blijkbaar - en kan ik niet meer normaal van trappen aflopen en normaal naar de wc gaan - maar ik ben blij dat mijn beenspieren nog bestaan. Hurray.

Dus - werken in een hostel is tof. Al leek dat in het begin niet zo, maar ik geef mijn meisjesbrein de schuld. (Maar jongensbreinen kunnen soms ook kortsluiting hebben, daar niet van.) En het leuke is; op gegeven moment ga je dit als een 'thuis' beschouwen en loop je rond in je pyjama, heb je zero carefactor hoe je eruit ziet en begin je koken bijna leuk te vinden.

Bijna.
Maar nog niet helemaal.

(Al ben ik wel heel trots op mijn laatste avondmaaltijd(en) (HA HA HA SNAP JE HEM IK BEN ZO GRAPPIG) want ze waren lekker. Iig, ik vond ze lekker.)

Backpacken 2014: Met-zonder-schoenen-cultuur (Noosa)

22.6.14



Hallo freunden aan de andere kant van de wereld die waarschijnlijk beter weer hebben dan dat ik op dit moment heb,

Na een 17 uur durende bustrip ben ik aangekomen in Noosa, waar ik - denk ik - de laatste twee maanden van mijn bizar leuke reis doorbreng. (Denk ik, want het knaagt ook toch een beetje dat ik Brisbane en Byron dan oversla, dus misschien dat ik er anderhalve maand van maak, maar ik weet het nog niet.)

Aan het eind van Noosa kan ik 'maakt bedden op sneller dan het licht en maakt wc's zo schoon dat het pijn doet aan je ogen' op mijn cv zetten. Mijn plan was om gelijk te vragen naar werk voor 'gratis' nachten en iemand houdt van me want nu staan er 6 mensen op de wachtlijst om de gruwelijke taken uit te voeren. Bovendien had ik een 16 bed dorm room geboekt maar kwam ik op een of andere manier in een 10 bed dorm room uit voor nog minder dan dat ik had gedacht. U gotta love life. However, nu ben ik even kamerloos want ik zou naar kamer 11 (promotie; de staffroom) gaan maar die zit op een of andere manier al vol, mijn baas is gaan shoppen voor de gratiesch BBQ (!) en niemand weet hoe het zit. Paniek. Chaos.

Het regent.

Ondanks dat het leven zo mooi is en ik mensen op me heen heb (#staffffff) voel ik me - misschien heel sneu - een beetje eenzaam. De zoveelste goodbye's deden toch weer een klein beetje pijn en de staff in mijn 'nieuwe' kamer zijn van die kettingrokertjes die van jointjes houden. ("where are you from?" "Holland!" "Oh nice, room 11 is amazing then because we have weeeeed. U gotta love weed since you're a dutchie." Ga weg. Ik ben bang voor weed oke.) Oh, plus dat dit niet 'de plek is om te slapen,' - aldus mijn nieuwe roomies. Ze zijn wel aardig hoor, daar niet van - dus ik ben (enorm) benieuwd of ik het hier 2 maanden volhoud of dat ik na 2 weken 'adios' zeg.

Oh nee, grapje.

Want ik wil gewoon een baantje hier. Noosa is enorm 'chill' incl. de ozzie cultuur om op blote voeten te lopen. VRIJHEID. Dus het is opzoek naar een surfboardje denk ik (ja ja ja!) en een baantje. (In Nederland was ik een geluksvogeltje die niet veel hoefde te doen voor een baantje. Das hier anders, helaas.)

Maar om even terug te komen op mijn eenzaamheid - ik vermaak me prima hier. Geef me een strand en ik ben blij. Ik hoop dat ik de Engelse boys van whitsundays hier weer tegen kom want dat zou leuk zijn.

Ik had niet verwacht dat ik zo veel moeite zou hebben met telkens 'dag' zeggen. Net zoals dat ik niet had verwacht dat ik de structuur in mijn leven zou missen - maar dat doe ik wel degelijk. Daarom is het ook (BIJNA MAAR NOG LANG NIET HELEMAAL) een verademing om even een tijdje op een plek te zijn - ik ga een poging doen om m'n hardloopschoenen weer aan te trekken - om avondeten te koken want de afgelopen paar weken heb ik daar echt een vinger naar opgestoken. Ik haat koken.

Dus ja - ik hoop dat mijn baas - WACHT WACHT spannend nieuws; ik ben dit aan het typen in Peter pans ~ travelagency en er is net een persoon die zegt dat ze een promotiepersoon nodig hebben (#feestjes) en #money money (veel #money money) hey, ik heb misschien een baantje morgenmiddag. - oke, ik hoop dat mijn baas terug is wanneer ik dit logje afheb want mijn benen doen pijn van moeheid (en eerlijk waar; ik heb geen flauw idee waarom.)

kusjes knuffels lebbers en heb een fijn leven

Backpacken 2014: Goon, baby, goon (cairns, great barrier reef, Airlie beach, whitsundays)

19.6.14

Na een heftige workout - backpack en twee andere tassen meesleuren naar de bus die 15 minuten verderop geparkeerd staat - probeer ik hopeloos de laatste episodes van game of thrones te downloaden maar het lukt niet geheel en het is een beetje om te huilen. Dit is een geinige bustrip want ik moet mezelf 17 uur vermaken, proberen te slapen in een of andere awkward positie om vervolgens wakker te worden met vreselijke nekpijn. (Maar ik heb van m'n vorige bustrip geleerd en heb fluffy sokken, muts en slaapzak die het leven hier wat makkelijker maken.) Best of all; wifi in de bus, hoe's die.

However, ik ben op weg naar Noosa; waar ik mijn laatste twee maanden hoop door te brengen. (Ja, je leest het goed, LAATSTE 2 maanden. De tijd gaat te snel.) Hopelijk vul ik deze maanden in met bedden opmaken voor gratis verblijf in het hostel, daarnaast in een restaurantje/strandtentje werken (maar eigenlijk maakt het me allemaal niet uit, zolang ik maar werk heb) en "living the surflife" voor 2 maanden. KLINKT GOED, NIET?

De laatste week ben ik van Darwin naar Cairns gevlogen - een late vlucht met maar 20 mensen die in het vliegtuig rondbewogen (ik had mezelf in het achterste gedeelte geboekt terwijl iedereen voorin zat dus ik had het achterste gedeelte voor mezelf. #yolo!) - de vlucht zelf was geweldig, vliegtuigvoedsel is zo slecht nog niet als backpacker en ik kan me prima vermaken met 'bigbang theory' of dat soort ongein. Het gedeelte na de vlucht was minder grappig - een boze busdriver die met een fijne snauw ("you should've booked you know, it's late you know") pijnlijk duidelijk maakte dat tie niet geheel van zn werk houdt om lastige, luie backpackers af te zetten voor een hostel. Ja hallo - wist ik veel dat ik moest boeken. (Het stond op de site moet ik toegeven, zag ik later.) 

In cairns sliep ik in Gilligans - ik hoef niet uit te leggen wat dit inhoudt aan de mensen die hier zijn geweest ha-ha - waar er twee grote kasten achter de receptie stonden - ze waren chagrijnig en dat was kut. Maar gelukkig kon ik ein-de-lijk m'n bed in duiken, dacht ik. Er was een klein feestje gaande in mijn kamer toen ik binnenliep; ik heb het ze later vergeven want het waren aardige mensen met wie ik uiteindelijk best veel tijd heb doorgebracht.

Ik heb Nemo gezien tijdens mijn duik in great barrier reef ('duik': ik moest de hand vast houden van de 'instructor' en ik voelde me een klein kindje die niet wist hoe ze moest zwemmen. Mijn instructor had leuke dreadlocks dus dat was een pluspunt. Ik snap het overigens wel hoor, maar ik WEET hoe ik moet duiken, ik heb alleen niet dat papiertje. Was wel van plan om te halen in Cairns maar money money money.) Het was alleen Nederlands weer; regen - wolken (ja lach me maar uit, volgens mij is het in Nederland nu pokke mooi weer) waardoor de kleuren niet zo kleurrijk waren als dat ze moesten zijn. 'Moesten.' Zoals ik graag gewild had. Zeg maar.

Verder heb ik in Cairns niet veel gedaan; ik ben niet uit geweest en ik vond het stadje eigenlijk beetje tegenvallen. Ik heb een paar mensen horen zeggen dat dit het mooiste stadje was langs de kust maar BOY YOU'RE WRONG. (Mijn mening, mijn mening.) Het is heel klein; lief en schattig en knuffelbaar maar gewoon klein en een beetje saai. Maar Cairns is ook meer bedoeld voor de uitstapjes naar het regenwoud en watervallen en great barrier reef EN HET UITGAAN NATUURLIJK MAAR DAT HEB IK GEMIST (i dont care tbh) dan om als stad 'mooi' te zijn. VIND IK, voordat ik mensen op hun teentjes trap en vijanden maak.

Na cairns heb ik 10 uur in de bus doorgebracht om vervolgens in Airlie beach de vermoeiende 15 minuten naar mijn hostel te moeten lopen. Leuk hostel - want het is geen hostel. Ha. Het zijn allemaal hutjes rondom een zwembad en een bar en het voelde hier niet awkward om de keuken binnen te lopen dus dan is het altijd goed. Ik heb hier een 'dinnetje uit nieuw-zeeland ontmoet - FEESTJE. Heel random, maar heel leuk. Twee jongens (jongens, ze zijn 25, dus technisch gezien mannen? Maar mannen klinkt zo belachelijk oud. Ik weet het niehieheit) gespot (en ook daadwerkelijk mee gepraat, ze beten niet) die op dezelfde boot zaten naar WHITSUNDAYYYYYS.

Grappig iets; ik kon kiezen uit 3 verschillende soort boten; a) parteeh boot b) adventure boot c) chill out boot. Normaal zou ik voor boot b gaan maar ik was moe dus het was boot c. Maar boot c was eigenlijk ook boot a. En het was hilarisch. 

Voordat ik naar Oz ging had iemand het over 'goon' en ik heb me tot aan Darwin afgevraagd wat Goon nou eigenlijk was. Iedereen had het erover in Nieuw-Zeeland - MAAR IK WEET HET NU JONGENS. Je moet er niet een grote slok van nemen want dan heb je een slechtere tijd dan dat je eigenlijk al hebt met een slok want het is eigenlijk rotzooi.
Hele goedkope rotzooi in een 4 liter zak (de reden dat iedereen het koopt); dus het is ook nog een struggle om het om een of andere manier in je beker te krijgen.  (Het is een soort wijn, maar niet helemaal.)
De mensen op de boot waren briljant; ik denk dat ik in Engeland ga wonen (grapje slecht weer). Haal de post over 4 Engelse jongens voor de geest in Nieuw-Zeeland. Op deze boot zaten ook weer 4 Engelse boys met dezelfde persoonlijkheid alleen dan in een ander lichaam als de andere 4 boys - het was eigenlijk een beetje eng, maar ze hebben humor en dan is alles goed. HEEL VEEL DUITERS waren er weer maar ze spraken (de meeste, de meeste) allemaal redelijk goed Engels voor een Duitser (en dan heb ik het over dat vreselijke accent, Nederlanders hebben ook een vreselijk accent het is om te huilen) dus ik heb 3 hele fijne dagen achter de rug. (Ik laat even achterwegen dat het regende en enorm koud was.) Whitsunday is zo mooi dat je er bijna van kan janken, het zand is zo fijn zodat het voelt alsof je op cocaine loopt (woorden van de guide, niet die van mij) en het water was enorm warm en blauw. Ik heb helaas geen foto's op mijn spiegelreflex want het werd sterrruk afgeraden omdat bijna alle camera's overlijden door het enorm fijne zand. MAAR ik heb wel een paar foto's op mijn oldschool onderwater cameraatje gemaakt dus die zien jullie over 2 maanden. Iets langer. Verder hebben we gesnorkeld, feestjes gevierd en nog meer feestjes gevierd. Plus dat het eten op de boot ook zeer fijn is voor een backpacker die niet kan koken.

Daarna was er nog een afterparty in airlie beach zelf wat ook een geinig feestje was om vervolgens NEDERLAND - AUSTRALIE te kijken wat hiliarisch was - ik heb alleen de eerste helft gezien overigens en ik voel me toch een klein beetje schuldig moet ik toegeven dat ik het niet helemaal heb afgekeken maar ik kon m'n ogen niet meer ophouden. (Helemaal fijn als je om 3 uur s nachts in bed ligt en iemand om 5 uur haar koffer begint in te pakken. #hostelproblems.) Daarvoor hebben we een australische game gekeken waar ik echt HELEMAAL NIKS van snap (het is rugby maar dan anders. De ''bal'' (ja ik weet niet de correcte naam ervoor shame on me) moet van de ene kant naar de andere kant van het veld komen (oh really) en dat moet in vijf 'kansen' gebeuren. Kansen zijn neergegooid worden door de tegenstanders. Fun fun. Not.)

Ik heb wat foto's op instagram gezet dus als je die wilt zien weet je wat je moet doen.
Spater.

Backpacken 2014: 10 kleine visjes die zwemmen in de zee... (Darwin, Alice springs)

11.6.14

.... nee zei moeder, ik ga niet mee,
Ik blijf liever in de boeren sloot
Want in de zee daar zwemmen krokodillen en die bijten je......

Hallo lieve vrienden aan de andere kant van de wereld,

Op dit moment wandel ik rond in Darwin waar de temperatuur 33 graden is - in de schaduw dan. Maar het maakt me allemaal niet heel veel uit want de zon schijnt en dan is alles oke. (Helemaal met het strand aan je voeten, al is dit een bijzonder speciaal strand maar daar kom ik later op terug.)
Op aandringen van lieve ouders EEN HEEL LANG LOGJE, want het is blijkbaar heel lang geleden dat ik mijn laatste logje schreef - en eerlijk is eerlijk, ik heb ook best veel gedaan in de tussentijd.
Na de Great Ocean Road ben ik de volgende dag met het openbaar vervoer (lees: metro) naar het vliegveld gegaan - ik had nog geld op mijn myki (soort ov) pas staan dus dan ga ik echt niet nog een shuttle bus betalen. Backpack in het openbaar vervoer staat gelijk aan een wereldramp. Bijna. Ik sta al met enorme schuldgevoelens in de metro - toevallig in de spitstijd soort van - en  wanneer mensen dan niet geheel meewerken of boze blikken toewerpen wil ik het liefst in een klein hoekje kruipen - maar lichtelijke irritatie omdat mensen niet uit de weg willen als ik de metro uit wil kruipen komt ook voor, incl. Lichtelijke elleboogjes uitdelen om zo uit de metro te kunnen struikelen/vallen/dat soort ongein.

Nadat ik eindelijk het vliegtuig had bereikt - naar Adelaide was gevlogen - mijn backpack had opgehaald - moest ik op een of andere manier bij het hostel komen. Normaal is er dus een bus met het woord 'sky'  er in - skylink, skyline, etc. Die je gewoon voor het hostel afzet want backpackers zijn lui. Alleen op de site van skylink stond dat de bussen niet meer reden oid , dus ja, sta je dan op het vliegveld. Taxi? Das de hoofdprijs. Uiteindelijk was er een bus die me heel lief op de straat had afgezet waar ik moest zijn, alleen ik stond ergens voor huis nummer 3 terwijl ik nummer 220 moest zien te vinden. Was 15 minuutjes lopen dus achja. En grap van de dag; ik had alweer Duitse roomies (waren wel aardig.)

Adelaide zelf is niet heel veel aan. Niet hele grote stad, wel hier en daar gezellige straatjes maar er werd heel veel verbouwd/gebouwd in de stad waardoor het een chaos was. Uiteindelijk heb ik maar de tram gepakt naar Glenelg (JONGENS DRAAI DE NAAM OM - snap je 'm?) waar strand was. Typisch strand'dorpje' - typisch vakantiegevoel.
De reden waarom ik naar Adelaide ben gegaan is omdat ik heel graag naar kangaroo island wou - eiland met enorm veel dieren.

Nadeel van tours is dat je altijd rond 6 uur 's ochtends wordt opgehaald; vandaag de dag was ook zo'n dag, alleen dan met regen. Heel veel regen. En de bus was gevuld met allemaal ouderen (dan heb ik het niet over 30/40 maar over 60/70) en dat was zo de niet de tour die ik geboekt had - dacht ik. Gelukkig stond er op het eiland een busje waar ik mijn tour had geboekt met een geweldig lieve guide op mij te wachten - en op 3 andere mensen. Jawel, je leest het goed, er zaten wel geteld 4 touristen in een half busje + de guide. 2 Andere meisjes - eentje die heel veel  (teveel) nadacht over het leven en die dat graag met ons deelde en een meisje die 2 dagen nonstop postkaarten heeft lopen schrijven. Ik begon me bijna schuldig te voelen dat ik geen postkaarten naar huis verstuur maar toen herinnerde ik de prijzen van een simpel kaartje naar huis sturen en als je dat x 20 doet bewijs van spreken kan je daar ook 2 nachten ergens slapen. Dus dat is mijn excuus jongens. De vierde tourist in de bus was een man van 70 uit Sydney en mompelde en had een accent waar je u tegen zegt dus ik verstond niks van wat hij zei. Probleem; HIJ HOUDT VAN PRATEN. Ik ga er verder niet op in maar het was een klein irritatiepuntje.

Maar he, ik heb kangaroos gezien (veel), seals op het strand (was alsof ik weer in Nieuw-Zeeland was), koala's in de bomen en eh... Mooiste van alles was dat het eten echt geweldig was. En de bedden waar we sliepen - ik heb echt in coma gelegen die nacht.
Na kangaroo island had ik nog 1 dag in adelaide - maar moet toegeven dat ik niet verder was gekomen dan de supermarkt die dag. Daarna ben ik naar Alice Springs gevlogen - vlucht van volgensmij 2 uur - 1500 km. Idioot raar eigenlijk. 'Jongens, ik vlieg even van Limburg naar Friesland, later!' En dat is nog geen eens 2 uur.
However, daar aangekomen had ik nog een halve dag - hostel <-> supermarkt. Mensen lopen op blote voeten in de supermarkt en ontploft haar en - ja.. De volgende dag werd ik om surprise surprise - 6 uur opgehaald om het eerste gedeelte van de safari te doen. 3 Rocks. Eerste was Uluru (dat was eigenlijk de enige die ik echt wou zien), daarna een rock waarvan ik de naam ben vergeten en daarna Kings Gorge.
Uluru was pittig indrukwekkend - alleen al om hem in het echt te zien en niet op de kaarten en foto's op internet. Klein detail; Uluru is ooit in een ver verleden opgevallen, dus je ziet nu de onderkant van de steen. Nice! De steen kon beklommen worden, MAAR iedereen probeert het je af te raden want uluru is een belangrijke/heilige plek voor de aboriginals dus het is asociaal als je de steen wel gaat beklimmen. (Maar stiekem had ik het wel willen doen maar bang voor boze blikken en ik zou me schuldig voelen als ik het wel zou hebnem gedaan -  gelukkig was ik niet de enige die hier zo overdacht - groetjes, 90% van de bus.)
Zonsondergang bekeken met uluru op de achtergrond inclusief een glaasje champagne om het te romantiseren (maar jongens wat was die champagne vies) en een enorm hongerige buik. IK HAD ECHT HEEL VEEL HONGER. Gelukkig gingen we naar het kamp waar je kon kiezen om te swaggen (HAHA nee echt serieus; een slaapzak voor buiten heet een swag) of dat je in een tent wou slapen. Bang voor slangen en spinnen; ik koos voor de tent. Als anderen het overleefden zou ik de volgende nacht wel in een swag slapen want de sterren in the outback zijn echt wauw. (Maar - ik had het de eerste nacht zo koud in de tent dat de tweede nacht ook tentnacht was.) Na de eerste nacht slapen ging de wekker om
5.30
Ja.
5.30
En in de zomer gaat de wekker om 3.30 DUS IK BEN BLIJ DAT IK IN DE WINTER BEN. Sunrise bekeken en toen naar Rock 2 waarvan-ik-de-naam-dus-ben-vergeten. Ik heb hier een wandeling van 7 km gedaan - jongens ik ben zo trots op mezelf - waar je tussen de steen door kon lopen.
Daarna was het weer een halve dag rijden tot kamp 2. Kamp 2 was een geinig kamp; een douche waar het douchehokje uit 3 muren bestond en je tijdens het douchen naar de sterrenhemel kon kijken, vuurtje om het water te verwarmen, ja echt - 1 wc met 3 muren en een doorzichtig gordijntje wat dus geen nut had plus een dikke spin op de muur. (Ik heb zo hard mijn best gedaan om niet naar de wc op het kamp te gaan maar uiteindelijk heb ik maar een denkbeeldige vinger naar de spin gestoken en ben ik naar de wc gegaan, met grote angst, dat wel.) Het kamp zelf stond gewoon in rood zand; midden van de woestijn, middle of nowhere. Best vet! (Maar toch een angst voor slangen en spinnen; maar slangen heb ik de hele weg niet gespot.)
Derde dag - wekker om tada, 5.30 - ben ik naar kings gorge gegaan wat vroeger een koraalrif is geweest  - en heb ik bovenop de gorge gelopen. Daarna weer lange rit terug naar alice (de tour is meer rijden dan dingen doen) waar we 2 nachten sliepen - (dus 1 dag voor jezelf had; niemand heeft toen iets gedaan) - om vervolgens om 6.30 (dat was 'uitslapen') weer opgehaald te worden om van alice naar Darwin te rijden. Meer rijden dan dingen doen; wel hebben we hier geslapen in swags (en echt; ik heb heerlijk geslapen deze 2 nachten) tussen de wallabies die tussen van mensen meepakten - koeien die over je heen liepen - 100000000 sterren hotel. Daarnaast was kamp 2 naast een rivier waar krokodillen in zwommen dus dat was de activiteit van de avond; crocodiles spotten. (Fresh water; die eten geen mensen ;))








#no filter

Nacht slapen in Darwin; waar we naar de nachtmarkt zijn geweest met lekker eten - om vervolgens aan het laatste gedeelte van de safari te beginnen; national parks. Hier keek iedereen het meeste naar uit want er zijn hier zoveel mooie watervallen - waar je ook in kan zwemmen - en ja, ik geef toe;
Het was zo fijn om weer een schoolslag te kunnen doen en een borstcrawl en gewoon weer te zwemmen. (En het water was zo fijn; koud, maar niet klappertanden koud.) De eerste dag hebben we 3 verschillende watervallen gezien - de tweede nacht was meer een 'culturele' dag zoals hij (= de guide) het noemde.

Wat we hebben gedaan? Salt water crocodiles spotten in een klein bootje die gevaarlijk schommelde en ik me afvroeg of de boot zou zinken in het midden van de rivier. En dan ben je dood, want de rivier heeft highest density of crocodiles van de wereld. Het is gewoon zo onwerkelijk; ik bedoel, het gevaarlijkste in Nederland in de grote steden zijn muggen of wespen. Hier zijn het mens etende crocodiles. Uiteindelijk hebben we er 'maar' 4 gespot want het is te warm voor die beesten om in de zon te liggen. Weer een angst erbij, hoera. Je kan me gerust van hoge rotsen laten springen of bungee jumpen of dat soort ongein; maar slangen/spinnen/en nu dus ook deze enge beesten - nee, yuk.
Het meest leuke van alles; ik heb nu meer dan 45 muggenbulten - in 2 dagen. Je stapt 's avonds het busje uit en er zitten gelijk 10 muggen op je. Letterlijk; je ziet een wolk muggen. Ik heb ook echt verschrikkelijk geslapen - wil je levend opgegeten worden door muggen of wil je dood gaan van de hitte in je slaapzak. Ik ben voor de tweede optie gegaan al heeft het niet heel veel uitgemaakt denk ik. Bovendien was de guide en of andere grapjas die zei dat er een spin in onze tent leefde - maar dat hij nu achter de buizen zich verstopt had dus dan kan ik ook niet heel makkelijk een oog dichtdoen. (En ik weet nog steeds niet of hij een grapje maakte of niet.) De laatste dag waren we naar een riviertje gegaan; met een weg alleen voor 4wd alleen de guide dacht YOLO; wij hebben 4 mannen die de bus wel kunnen duwen door het losse zand - het is ook gelukt en het was grappig dus  toen was daar weer een klein paradijsje waar je van rotsen af kon springen en je tussen de fresh water crododiles zwom (en dat is geen grap.)

Nu ben ik Darwin; gisteren hebben we met z'n alleen gegeten en zijn we uitgegaan (tot 00:00 hahaha want iedereen veel om WANT WE MOESTEN OM 5.30 OPSTAAN ELKE DAG) en werd ik wakker met tienduizend andere muggenbulten dus ik heb nu ander anti muggen spul gekocht waar HEAVY DUTY opstaat dus als dat ook niet werkt dan ga ik huilen - hallo, het zijn ondertussen meer dan 50 muggenbulten en ik heb zelfmedelijden. Maar ik zit nu in een hostel wat slechte reviews kreeg op hostelworld maar het is veel goedkoper dan andere hostels (echt belachelijk duur hier; je betaalt 9/10 keer meer dan 30 dollar voor EEN nacht!) Maar het hostel is juist een fijn hostel; PLUS HET BESTE VAN ALLES free upgrade. 8 Bed dorm was overbooked dus nu heb ik lekker een 6 bed dorm met ensuite HELL YEAH. Vanavond zonsondergang bekieken op een van de stranden WAAR JE KAN ZWEMMEN EN DAT IS BIJZONDER want de rest van de stranden ga je dood als je ook maar een voet in het water zet want er leven crodiles in de zee hier. Hoe raar is dat.



(Op het laatste kamp was de bedoeling dat we zonsondergang bekeken ergens maar er was die middag een man uit z'n bootje gesleurd door een krokodil dus er de rangers waren opzoek naar het lichaam. Ze wisten niet zeker of de man met voeten in het water bungelde maar mensen doen hier domme dingen. Zo ook 2 jaar geleden (dacht ik) waren er vrienden die wat op hadden en ze daagden een jongen uit om de rivier over te steken in het water maar halverwege kwam hij een krokodil tegen. Het einde was niet een gelukkig einde - filmpje staat op youtube, heb hem alleen zelf niet gezien.) 

Backpacken 2014: De ultieme toeristen (melbourne)

24.5.14

Gisteren heb iets gedaan waarvoor ik eigenlijk naar Melbourne ben gegaan maar uiteindelijk toch niet zo veel zin in had want oh zo lui maar toch wel blij ben dat ik ben gegaan. Great ocean roadtrip kan ik van m'n to do list afstrepen en heb ik de foto die je overal zit van de gor ook op mijn eigen SD kaartje staan. Is dat niet geweldig.

Eergisteren had ik 's avonds nog snel een tripje geboekt op aandringen van moeders. "Anouuhouuuk je bent naar melbourne gegaan voor de GOR en nu ga je het niet doen? Ik verdenk je er stiekem van dat je gewoon te lui bent om het te regelen." Oh moeders, wat ken je me toch goed.
De organisator had op de site staan dat vertrek tussen 7.30 en 8.30 was dus ik was al blij, want de aanbieders hadden allemaal vroege vertrektijden. Maar toen kreeg ik een SMS'je - HOI ANOUK WE VERTREKKEN OM 6.30. Fijn, want er was net een leuk feestje beneden gaande maar ik besloot om naar mijn leeftijd te handelen (nee grapje helemaal niet eigenlijk) en besloot om 00:00 naar bed te gaan. Toch werd ik wakker uit een coma en heb ik me enorm geirriteerd aan de busdriver die nonstop aan het lullen was. Ik was de eerste die in de bus zat dus ja, ik kon niet doen alsof hij het tegen iemand anders had en besloot ik op gegeven moment maar heel asociaal naar m'n mobieltje te grijpen - zag hij toch niet, want hij heeft gelukkig geen ogen in z'n achterhoofd. Na alle 'mmh's' en 'oh's' breep hij de hint.. niet. Dit was overigens niet de busdriver voor de hele dag want dit busje zou alleen een paar mensen ophalen en afzetten bij een grote bus. Grote bus was ook niet helemaal waar want het was een halve bus. (Nee niet letterlijk half.) Plus dat hij was gemaakt voor kleine mensen dus ik heb de hele dag in een zeer awkward houding gezeten.

Daarnaast - jawel, was ik echt, maar dan ook echt, de enige blanke in de bus. (En dan de busdriver, maar die telt niet mee.) De bus was gevuld met japanners en chineesjes. Het woord 'tourist' dekt niet geheel de lading want ze zijn meer dan tourist. 'Tourist spelen' is slechts een understatement - het zijn de ultieme touristen (met dank aan angelique voor deze prettige verwoording.) En dan weet ik niet of ultiem positief  is - ik weet het wel zeker - want ik kreeg (ja dit geef ik openlijk toe) af en toe neigingen om hun fototoestel af te pakken en in de zee vol haaien te gooien. In de bus maakten ze van elk strandje duizend foto's - vanuit de bus - en dan óók mét flitser. Misschien dat teveel vis eten toch niet zo goed voor je is en het proces van afstervende hersencellen versneld. Ik weet zeker dat ze geweldige onbedoelde selfies hebben van de weerkaatsingen in het raam. Dan niet te vergeten de hoeveelheid selfies die ze uberhaupt maken - met een stok overigens waar je je camera opzet - en de onmogelijke poses die ze al duizend keer hebben uitgevoerd. Ik lach altijd dit soort busjes uit - volgepropt met ultieme touristjes die twee hoedjes over elkaar dragen en zonnebrillen die hun gezicht compleet bedekken - en nu was ik er zelf een deel van. Ik moet toegeven - het was een pijnlijk lange dag. ("Het zijn net mensen," dankjewel voor de reminder Natalie! :-) ) (Nee ze waren aardig hoor, maar echt, ik ben te ongeduldig voor 'dit soort' mensen.)

Er kwam overigens nog een chineesje naar me toe rennen. "BEN JIJ VAN BELGIE?" "Eh nee." "Oh oke, maar je lijkt op de tennisster Kim, uit belgie. Je weet wel, kim?" (Nee dat wist ik niet, ik wist niet of ik me schuldig moest voelen - totdat ik ging google'n. En ik weet nou nog steeds niet of ik dit als compliment moet opvatten of niet.  De terugweg was overigens ook een ramp want er waren veel dropoff points in Melbourne en je wilt niet rijden in melbourne als het druk is - EN WIE WAS ER ALS LAATSTE. Ja, ik had zelfmedelijden, helemaal toen de driver weer allemaal lulverhalen vertelde en ik niet kon doen alsof ik er niet was want ik was er wel degelijk - en alle stoplichten waren op rood gesprongen. Ja, ik was er op het eind klaar mee.
Nu ben ik aan het wachten op mijn vliegtuig van 4.30 en ik ben hier al sinds 12. Ja. Ik had geen zin om met tas en al te shoppen oi en mijn spullen achterlaten in het hostel had niet heel veel nut want van hostel naar stad is ong. 30 minuten dus nee. Dat was het niet helemaal waard. Maar dit is echt een gruwelijk vliegveld - ik had als plan om er gewoon te slapen maar er zijn geen lekkere stoelen. Alleen maar van die wachtstoelen en plastic ikea stoelen en het eten is veel  te duur hier, het is allemaal om te huilen. Gelukkig had ik de geweldige film 'the way way back' op mijn geliefde tablet staan en die film is een must see. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. (Maar misschien was dat ook wel de bedoeling, aangezien het een "comedy" is, maar jawel, ook "drama.") En vanavond ben ik al in adelaide waar ik GRATIS fietsen kan huren en kangaroes ga zien en dolfijnen en oh wat is het leven toch een feest. (Geen sarcastisce intenties hier.)
Später!

(Oh moeders; ik voeg als ik in het hostel ben even de foto's toe die ik heb beloofd, vliegveld wifi is geweldig langzaam. ;-) )
P.s dit klinkt als een negatief logje en misschien is het dat ook wel want allemaal frustraties die geuit moesten worden maar ik heb het hier geweldig naar m'n zin, deze week in het hostel was een zeer sociale week en ik zie een paar mensen terug in Cairns dus heyyyyy feestje(s)!)

Backpacken 2014: Een sociaal leven. (Melbourne)

20.5.14




Nadat ik uit mijn boys-only-plus-one-girl (raad wie dat meisje was, jawel, lastige vraag) kamer was ontsnapt uit Sydney slaap ik nu in een girls only kamer waar ik gratis thee of koffie kan krijgen op bed en unlimited gratiesch champagne naar binnen naar binnen kan gieten (als ik wil dan he, ik zeg niet dat ik het doe, ouders!) En een echte handdoek gratis kan lenen in plaats van reishanddoekjes die eigenlijk niet eens goed afdrogen en nog meer gratis shampoo en zeep en u gotta love this. Het beste van alles; ik moest meer nachten boeken en om hier te mogen blijven is eigenlijk 5 dollar per nacht extra - maar de man was zo tof achter de receptie. "Whoops, forgot to charge you the upgrades. Nevermind, sssssht!" 

Iedereen in mijn kamer reist alleen dus dat is een groot pluspunt en het resulteerde in de eerste nacht een dansje doen en een drankje doen. En soort sightseeing in Melbourne in de taxi's (ja idioten) in de nacht dus ik heb niet heel veel gezien. Uiteindelijk ben ik ook eerder naar huis gegaan want ik vond $15 entree toch echt te veel voor - waarschijnlijk  - een shitty club dus later. (De volgende ochtend hoorde ik inderdaad dat het die 15 dollar bij lange na niet waard was dus een euforisch moment dat ik een keer een goede beslissing heb gemaakt.) 

Na de typische UK-meisjes die ik heb ontmoet heb ik nu een typisch amerikaans meisje meisje meisje meisje meisje ontmoet. Een meisje dat snapchattend door het leven gaat, niet naar gloria's gaat omdat ze starbucks niet wilt verraden, haar vlucht om 8 uur heeft gemist omdat ze de nacht door had gehaald en vervolgens in tranen op de vloer te vinden was omdat ze geen geld had om een nieuwe vlucht te boeken maar vervolgens wel aan anti-depressie shoppen doet - omdat ze een cute outfit nodig heeft omdat 'die ene jongen' (welke jongen?), vanavond naar de bar komt en last but not least; supahhhh cool drie keer in een zin gebruikt. Ik mis vast nog wel meer punten. Na de Engelse die dramatisch beleefd waren en de thank you's om de oren vliegen na elke vraag (gaat het goed? Ja, dankjewel voor het vragen) mis ik de thank you's van dit Amerikaanse meisje naar mensen toe waardoor ik me schuldig voel en ik toch nog een thank you er achter aan gooi. (Maar Nederlanders zijn ook belachelijk asociaal vergeleken met de Engelse, schaam jullie!) Nee serieus, hoe verschrikkelijk ik de beleefdheid vond in het begin van de Engelse hoe meer ik het nu mis.

(De duitse jongens in sydney waren met jetlag leuk, zonder jetlag waren ze verschrikkelijk - kennen geen fluisterstem en hebben een kledingstijl waar je ogen niet alleen pijn van doen; ze branden langzaam weg. Dus nee, ik heb niet hele fijne nachten gehad in Sydney - eentje snurkte zó belachelijk hard dat je er bijna doof van zou worden waardoor de anderen de hele nacht kapot gingen van het lachen en die lach wil je ook niet graag horen. Sydney zelf was wel echt geweldig en ik weet wel waar ik later ga wonen - alleen nog een leuke ozzie vinden want die heb ik nog niet helemaal gespot. Das tegen m'n verwachtingen in, na verhalen van anderen. Jammer dit weer.)

Maar oke, gisteren heb ik de meest productieve dag van het jaar gehad - en das niet sarcastisch bedoeld. Ik heb de graffitywalls gespot, ben door china town gelopen, heb de skytower bezocht, pizza gegeten in de oudste pizzeria van australie en ben naar de goal - jail gegaan. En als je me nog niet kent; ik kan uren doorbrengen in oude gevangenissen of andere ligubere plaatsen want daar kan ik van genieten. Zo slecht ben ik. Nee grapje, ik vind het altijd fascinerend en ik kan er wel echt uren rond blijven hangen. In deze jail werden we 30 minuten aĺs gevangen behandeld - Mary Jane (meest mainstream naam die je kan bedenken volgens mij) en ik was betrapt in drugsdealen in 1994. Misschien dat sommige mensen nu mijn onderschrift onder mijn prachtige selfie snappen. De vrouw die ons lekker de grond in mocht boren had de meest prachtige baan die je kan bedenken en ik zou er bijna een moord voor doen (OH DE IRONIE ANOUK JE BENT ZO GRAPPIG) om die baan te mogen hebben.
Ligubere plaats - de attributen voor hangings die daadwerkelijk zijn gebruikt lagen achter glas maar je ziet niet dagelijks een touw waar tientallen (honderden?) levens tot een eind kwamen.
Melbourne zelf is ook een leuke stad, maar ik zou er niet kunnen wonen. Het is niet liefde op het eerste gezicht zoals ik verliefd werd op San Sebas in Spanje of Sydney. Ook fun fact; ik doe een poging om mezelf spaans aan te leren en waarschijnlijk is dit hopeloos aangezien mijn taalknobbel niet bestaat maar he, niet geschoten is altijd mis.
Natte lebber,



Backpacken 2014: Ik verdwaal nooit. (sydney)

14.5.14



Daar stond ik, te wachten bij het stoplicht in china town. Niet dat ik vrijwillig in china town rondliep; mijn hostel bevindt zich er simpelweg gewoon naast. Na Auckland wat ik als Japan II had benoemd, is dit toch echt Japan III. In ieder geval, het china town gedeelte. (Maar misschien is China II dan meer correct, maar het gaat om het idee.) Nadat het stoplicht eindelijk op groen was geworden en het lijkt alsof aliens een gevecht houden met speelgoedpistolen (zo klinken de stoplichten) liep daar een japanse edward cullen - het leek net alsof het in slowmotion gebeurde en een hoog wtf gehalte was aanwezig. Helemaal toen ik het meisje naast hem bestudeerde; een meisje dat in meangirls kon worden geplaatst. Vol verbazing liep ik verder want het was gewoon bizar. 'Gekke Japanners,' - overal en nergens zijn ze.

Mijn plan was om naar de haven te lopen - maar het liep iets anders dan gepland. Gelukkig kwam ik wel een supermarkt tegen want die had ik toch toevallig nodig. Wtf moment #2; het speelgoedgeld. Ik bedoel, het briefgeld in Nieuw-Zeeland vond ik al speelgoedgeld, maar hier zijn ook de munten er bij gekomen. Hier is alles omgedraaid; De 20 cent munten, ja, muntEN, zijn veel groter dan de 2 dollar muntJES. En ze hebben een rare vorm. Een zeshoek (denk ik, teleurstellend; maar ik heb de hoeken niet heel nauwkeurig geteld.) De eerste nacht in Sydney was een d r a m a - ik dacht eerst dat ik toffe roomies had maar ik ben blij dat ze opgehoepeld zijn. Iets met 's nachts om drie uur hun levensverhaal bespreken onder invloed van alcohol - ik wou niet gelijk de eerste nacht de bitchy roommate uithangen dus heb ik weer mijn muziek er bij gepakt.Het meisje wie ook in de kamer sliep was Duits - ze kon niet tot nauwelijk Engels. Dus ik probeerde wel een gesprek met haar aan te knopen want ik voelde me lichtelijk eenzaam zonder mijn Nieuw-Zeeland freunden, maar volgensmij knikte ze wel maar begreep ze het niet. Alsof ik tegen een deur praatte, maar een levende deur, dus dat was een pluspunt.

Met mezelf ben ik de volgende dag maar de stad in gedoken en heb ik de hele dag rondgewandeld. Mijn gebroken hart werd weer een beetje aan elkaar genaaid want dit is een fijne stad. Hele fijne stad. Naast de attracties waar je omver wordt gelopen door (mede) touristen en de standaard foto's die je toch zelf ook gemaakt moet hebben was ik op een of andere manier in de gardens beland; ik plan niet waar ik heen ga, ik verdwaal toch wel. Dus nu kan ik het niet echt verdwalen noemen want ik had toch geen plan. Wtf moment nummer honderd van die dag; Welke idioten gaan er om 12:00 hardlopen in de brandende zon? Blijkbaar de helft van de stad. Dacht ik. Want een stukje verderop kwam ik nog in een ander park terecht waar iedereen bootcamps aan het doen was, aan het kickboxen of voetballen was of - heel mainstream - aan het hardlopen was. Idioten. (Oke nee grapje maar het is gewoon dat het belachelijk veel mensen zijn die hier hardlopen.)

De dag daarna (vandaag) heb ik jawel... nog meer rondgelopen! (En dan nog een bankaccount en die shizzle geregeld, ik haat dingen regelen). Naast een kerk waar ik welgeteld 5 bruidsparen heb gespot (oh wacht, hoeveel daarvan waren aziaten? Surprise, allemaal!) ben ik met de ferry naar Manly gegaan. Ik weet waar ik later ga wonen (alleen dan nog een geweldige man vinden hier in Australie want ik heb geen flauw idee hoe ik anders hier voor altijd kan blijven wonen.) - ik vroeg me ook al af waar alle surferboys waren gebleven in Sydney maar die heb ik gevonden hoor! Ik heb de zee - oh no shit - ook weer gespot met allemaal golfjes en surfers en daar maak je me blij mee. Ik heb enorm veel zin om zelf ergens langs de kust 2 maanden te werken en te surfen. Verder - ja, ik voel me wel zo ... VERDOOOOOOOOOOOMD alleen? In Nieuw-Zeeland was het heel makkelijk om met mensen een praatje te maken want iedereen zat op de KIWI bus. Met een simpele hi had je bewijs van spreken al vrienden voor het leven gemaakt. (oke grapje, soort van, maar na een aantal weken leer je elkaar gewoon goed kennen en je moet wel een beetje sociaal zijn anders heb je een kutte maand als je al frenemies heb gemaakt.) Maar hier - veel mensen reizen toch wel met zijn tweetjes - stelletjes in overvloed en dan kom je daar niet even tussen springen. Ik wist thuis al wel dat er zo iets aan zat te komen - ik stap niet op mensen af, kan ik niet (oke kan ik wel maar vind ik eng. Mensen bijten.) Hoewel ik gisteren een 'what are you going to do' gesprek had met een meisje die jawel, die dag vertrok. Oke later.

Morgen ga ik naar bondi - jawel, bondi! - om modellen en acteurs te spotten (grapje, geen grapje?) en een beetje op het strand te liggen (wat ik eigenlijk haat, maar morgen heb ik er zin in.) Dan heb ik uiteindelijk nog vrijdag - waar ik denk ik de zoo ga bezoeken, misschien weer naar manly ga en ja. Dan is het alweer op naar Melbourne.

Ik heb trouwens enorm leuke kaarten ontvangen nog voor mijn verjaardag, echt heel erg bedankt! Maakt ook wel weer pijnlijk duidelijk dat best veel bekenden deze blog lezen dus ik duik onder wanneer ik weer thuis ben. (En Marcel, doe de groeten aan je grote vriend!)

Op naar m'n kamer waar opeens allemaal jongens (haha, ja vader, jongens) liggen met een jetlag. Hoeray!









Sydney

Backpacken 2014: Dag nieuw-zeeland

11.5.14



Ik heb nu tienduizend pogingen gedaan om een logje te beginnen over hoe mijn laatste paar dagen waren in Auckland en Paihia -  maar alles kwam er een beetje depressief uit en dat is niet precies de impressie die ik hier wil achterlaten want dat is zo ondankbaar. 'Yo ik zit aan de andere kant van de wereld maar voel me onwijs depressief.'  Nee. Het is ook niet dat ik me echt echt depressief hier voelde maar ik was er gewoon een beetje klaar mee en ik baalde. Ik baalde van mijn visum - mijn visum die ik " pas " na 3 dagen kreeg terwijl anderen die van hun al binnen een dag hadden. En ik wou graag weg uit NZ. Ik besloot na dag 2 in Auckland zonder visum om weer richting Paihia te gaan - iedereen die ik kende was inmiddels weg uit NZ en ik wou de zon zien. Zon in Paihia - de zon schijnt daar vaak zie je, net zoals vorige maand toen ik daar was.

Maar er was geen zon, er was regen om mijn depressieve gevoel nog meer naar boven te halen. Ik heb daar ook letterlijk twee dagen doorgebracht in mijn bed met films. Shame on me, ik weet het (maar ook best fijn.) Dus dat waren weer twee dagen vol zelfmedelijden.  (Ook uitstapjes naar de tvkamer waar LOTR 1 vaak werd gedraaid en ook LOTR2 maar geen 3 dus dat was jammer maar kijk; zit je daar dan, en dan zie je hobbiton. OH MY GOD HOBBITON DAAR HEB IK GELOPEN EN DAT HERKEN IK EN DAT OOK EN DAT. En dan heb je mount doom; FRODO, PUSSY, JE HEBT DE TOP VAN DE BERG NIET EENS BEREIKT WAAR IK WEL HEB GESTAAN. Euforisch gevoel is dat hoor, moet ik toch toegeven)

Ondertussen had ik mijn vlucht op de 12de gezet - op de gok. Mijn visum was ' finalised,'  ik had alleen nog geen mailtje. Als ik tegen de 12de geen mailtje binnen zou hebben dan zou ik wel merken hoe en wat op het vliegveld, de beslissing was toch al gemaakt, alleen nog niet doorgemaild. Dus tada, de 12de - morgen - staat mijn vlucht en heb mijn vlucht sydney > adelaide veranderd in sydney > melbourne in de hoop om de road tussen melbourne en adelaide nog mee te pakken. (Lift zoeken/groepje mensen zoeken/avontuur!) Want dat is ook geinig; ik ben nu 18 en heb m'n rijbewijs (maar geen zorgen ouders, ik denk niet dat ik mezelf achter het stuur zet terwijl we langs een afgrond rijden. Ik wil me helemaal eigenlijk niet achter het stuur zetten aangezien ik nog steeds tegen mensen aanbots op de stoep, ik nog steeds eerst naar rechts (of links, i'm confused) kijk en dan links wanneer ik wil oversteken en ik ook benauwde situaties tegenkom op trappen WANT AAN WELKE KANT MOEST IK OOK AL WEER LOPEN????) (Maar nog een kleine geruststelling; ik kan hier zelf ook nog niet eens een auto huren.)

Ik heb enorm veel zin in Australie, maar aan de andere kant; ik ga Nieuw-Zeeland ook enorm missen. Ondanks dat ik hier - denk ik - niet zou kunnen wonen (Wellington uitgezonderd, vakantiehuisje in Queenstown is ook fijn) heb ik hier een geweldige maand gehad (ja een hele. Maand. Waar gaat die tijd heen?) met een stelletje idioten die ik hier heb ontmoet (maar ook die idioten ga ik enorm missen, mis ik nu al) en ja. Ik heb het hier overleefd - ondanks dat ik heel fijn en veilig met de bus overal naar toe ben gebracht en alle hostels voor mij werden geboekt en ik heel luxe eigenlijk hier heb geleefd. (Af en toe vraag ik me dan ook nog af; 'is dit backpacken? Of is dit gewoon puur vakantie vieren?' )
Maar ik verlaat het veilige land zonder enge beesten naar het land met dodelijke kwallen en spinnen en slangen en schelp(dier)en en misschien een kangaroo die je een kopstoot geeft of iets in die richting. Waarom ga ik er ook al weer naar toe? Nee just kidding, hoop alleen dat ik het overleef. Ik heb eigenlijk tot 11 juni alles al gepland (behalve dan hoe ik van melbourne naar adelaide kom ha) (oke toelichting; 12 tot 17 mei in sydney, 17 tot ergens 24 mei in melbourne want 24 mei ben ik in adelaide waar ik 26 en 27 mei naar kangeroo island ga, 29 mei vlieg ik naar alice springs waar ik tot 9 of 10 juni een safari tocht iets ga doen van alice springs naar darwin - 11 juni vlieg ik naar cairns en dan, geen idee. Ik wil eigenlijk twee maanden werken in een koffietentje (#barista) in Noosa of Byron bay (2 maanden surfen, leven.) Ik wil ook nog graag duiken - natuurlijk - en een paar plekken bezoeken. Maar ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik 19 of 20 augustus op het vliegtuig stap en 21 augustus weer op Nederlandse bodem sta. MAAR DAS NOG LANG NIET HAHA.)

Hoe dan ook, ik heb echt een geweldige maand gehad hier in Nieuw-Zeeland en ik denk dat ik hier nog wel een keer terug kom als ik de rest van de wereld heb bezocht en ik een geldboom in de tuin heb staan. (Ja de rest van de wereld ja. Wie gaat er mee?)
Designed by Lei Lubigan