4320 minuten in Metz

1.3.19


Als er een land is waar ik helemaal verliefd op ben, dan is het Frankrijk. Lucky me stapte ik in de auto van een vriendin vergezeld door nog een andere vriendin en reden we na het volwassen leven geleefd te hebben (das tot 16u) richting Metz. Het weer in Metz was nog beter dan dat in Nederland (gelukkig, anders had ik de wereld vervloekt) en we hebben heel veel rondgelopen (dag één meer dan 20000 stappen, m'n benen waren bijzonder moe), veel op terrasjes gezeten. Ontbeten bij het schattigste Franse tentje ooit waar de vrouw helemaal fan was van een vriendin die alles op z'n Frans probeerde (we kunnen beter Frans dan dat zij Nederlands kunnen en wij kunnen geen Frans). Was wel weer een puntje motivatie om weer verder met m'n Frans cursus te gaan die ik wat achterop heb gesteld omdat het grote avontuur ~ afstudeerstage ~ was begonnen. Eind maart ga ik weer richting Frankrijk (wát een kutleven) en dan wil ik vloeiend Frans kunnen (nee grapje, maar wel beter dan nu). 


Op deze niet geposeerde foto (ik lieg niet helemaal, ik keek naar beneden en toen zei een vriendin dat ik moest blijven zitten dus dat deed ik braaf, blaf blaf, en toen maakte ze een foto tada) zie je dat mijn mond in directe verbinding met de gin tonic staat (dit klinkt ranzig lol). Niet zomaar een gin tonic, maar echt de LEKKERSTE ever. Waarschijnlijk omdat er vet weinig alcohol in zat (nee grapje hehe). We hadden eigenlijk een gin to' besteld, bestaand uit gin tonic met honing en een anijsster en weet ik veel wat nog meer, maar we kregen een simpele gin tonic wat ons ook nog eens wat geld bespaarde. Hierna heb ik ook DE LEKKERSTE MOSCOW MULE OOIT GEDRONKEN. ZO LEKKER. Veel te duur uiteraard maar worth it!!!1!1!


Kijk nou hóe schattig. Metz is echt een prachtige stad (ik heb niet zo veel foto's gemaakt, m'n camera ligt ergens anders en de foto's die erop staan zijn ook niet van veel toegevoegde waarde maar je moet me geloven METZ IS ZO LEUK EN SCHATTIG), helemaal met het echte zonnebrillenweer en romantische huisjes. Er was zelfs een kermis waar we, geheel in het Frans, churros en een crèpe hebben besteld. Wow. 

Van het nieuwe centrum waren we allemaal niet zo van onder de indruk, het restaurant waar we hebben geluncht was puur ruk (eerlijk, ik heb nog nooit een kopje koffie laten staan maar deze was écht vies) maar ook weer een avontuur rijker. 
Ook het restaurant waar wij het laatste avondmaal hebben verorberd was bagger (de enige reden dat we er gingen zetten was omdat we skirre tatta's zijn en we 30% korting hadden via een app). De tofuburger was lekker, het broodje eromheen was gewoon een wit bolletje met een slaatje bla. Maar goed. Ons maagje was in ieder geval weer gevuld. 


Maandag reden we weer naar huis, heb ik snel deze prachtige salade in elkaar geflanst (ziet er toch culinair uit!) en ben ik naar m'n werk geracet. Het restaurant waar ik al een maand niet meer had gewerkt vanwege het afstuderenverhaal. Het was rustig, snel, en kon redelijk vroeg m'n bed in om de volgende dag weer m'n klompjes aan te mogen trekken.


High fashion op de werkvloer.





Het volwassen leven leven - de eindfase van het student zijn #1

13.2.19

3 februari - Ik denk dat dit de snelste verhuizing is geweest (dit is mijn vierde verhuizing in vier jaar dus ik mag zeggen dat ik ervaring heb). Nadeel was alles drie trappen omhoog maar dan heb je ook wat: Binnen vijftien minuten op de fietsch in het centrum staan en de wekker anderhalf uur later kunnen zetten dan dat ik had moeten doen als ik bij m'n ouders was blijven wonen. 

4 februari - De wekker ging, ondanks dat ik véeeeel langer kon slapen dan tijdens eerdere stages, achterlijk vroeg. Alles was koud en ik was m'n konijnensloffen bij m'n ouders thuis vergeten. Ik koos voor m'n roze sokken met hondjes en katten erop getekend, zodat ik toch een beetje na had gedacht over m'n outfit (naast het standaard witte uniform en klompen met al wat gebruikerssporen). Broodjes kaas had ik de avond tevoren al gesmeerd, nog nooit gedaan, en ook al was de planning om écht vroeg de deur uit te gaan, was de harde realiteit dat ik weer een tandje sneller moest trappen op de fiets.  In tegen stelling tot andere stages waar ik met een baksteen in m'n maag de deur open deed maar er to-taal geen zin in had (wilde liever 24/7 in bed liggen) miste ik hier het geen-zin-hebben gevoel. Dat was voor het eerst en dat was raar. 

Je kan zelfs voorzichtig zeggen dat ik er zin in had.

emma roberts wtf GIF by ScreamQueens








Dus op m'n lompe klompen kwam ik de koffiekamer binnen (maar iedereen heeft lompe klompen dus yolo, degene die het niet hebben zijn de buitenbeentjes hier) (grapje) en startte mijn eerste stagedag van mijn afstudeerstage. Op de N.ICU (ja zonder punt maar even voor de anonimiteit op het web) - IC voor hele kleine baby's (of gewoon voor baby's die ernstig ziek zijn). De eerste dag stond ik gelijk bij een meiske van 24 weken en dat is wel even een hele andere wereld. Waar ik bij m'n bijbaantje nog de eeuwige student kon zijn die per ongeluk glazen van d'r dienblad af flikkerde stond ik nu opeens met m'n hand op het bolletje van een baby die nog lang niet uit de buik had moeten komen. Ik vond het doodeng om ze iets aan te doen. De eerste twee weken zijn kijken kijken niets doen (maar je mag wel troosten tijdens de verzorging, twee handen op het hoofdje en, bijvoorbeeld, de handjes/bovenlijfje leggen).

6 februari - m'n eerste luier OOIT verwisseld. Ja. Echt. Ik maak geen grapje. Je denkt dat je dat eventjes doet maar haha, nee. Beentjes die spartelen, een kindje dat huilt, alle draden en snoertjes in de weg.

7 februari - wederom een luier verwisseld, dit maal had ik de luier verkeerd onder de billen geschoven. Of dit ter sprake kwam tijdens mijn eerste gesprek met m'n begeleider en het hoofd van de cursisten/stagiaires? Haha, ja. Of dit een heel fijn gesprek was? Ja. Of alle 3,5 marteljaren het waard zijn geweest om deze stage te mogen lopen? Ik zeg nu ja, had je me dit een paar maanden geleden gevraagd had ik nee gezegd. Ik heb nu nieuwe hoop gekregen dat ik tóch de juiste studie heb gekozen. Dat ik niet de eeuwige student ben die maar rond dwaalt op verschillende hoge scholen en alles kut vind. Deze baabies zijn geweldig. Zo lief. Zo schattig. Heftig. Maar er gebeurt ein-de-lijk eens wat, je moet je hersenen een keer gebruiken en voor het eerst zie ik verpleegkundigen die dat ook daadwerkelijk doen zonder 'ja dokter, nee dokter' te knikken (mijn persoonlijke ervaring he, maar misschien had ik teveel van dit beroep verwacht. Hoge eisen jwz).


Kan hier niet heel veel meer toevoegen dan hashtag eerste-week-stage-studenten-leven (niet dat ik in de tweede weken nou heel veel later naar bed ga hahaha).

11 februari - ik mocht een kindje zelf verzorgen met hulp van m'n begeleider die dag. Zo'n licht veertje optillen en toch de angst hebben om het te laten vallen - dat kan zeker ja. Er werden grapjes gemaakt dat  we deze baabie wel konden meenemen naar huis want het was één van een drieling dus die misten ze toch niet.

Het leek me leuk om mijn progressie wat betreft luiers omdoen voor mezelf op te schrijven als een 'dear diary' zodat ik aan het einde van m'n stage mezelf even goed kan uitlachen om wat voor stumperd ik was.

Ultiem studie ontwijkend gedrag: een tattoo nemen

27.1.19


  • 'Haha weet je waarom ik in de deadline stress zat?' Ik stroop m'n mouw omhoog. 'Het duurde iets langer dan verwacht.' 'Dat is wel ultiem studie ontwijkend gedrag ja.'
  • 'Jij wil zeker de wereld kapot zien gaan,' aldus de tatoeëerder. 
  • 'aaaaaaaaaaaah #error.'
  • 'Arrgghhh ik kan hier niét tegen hahahaha'
  • 'Mijn OCD freaked haha'
(Het cirkeltje is niet helemaal dicht nee). 


Ik wilde deze tattoo al sinds tweeduizendzestien en ik twijfel(de) al DRIE HELE JAREN waar ik dat ding op m'n arm wilde hebben. Daar dus. Vorige week stond er dat er ergens een walk in dag was bij een shop die belachelijk strakke lijnen zet dus ik besloot met mijn vriend gisteren die winkel in te stappen. Er waren een paar mensen voor me maar een 2 uur later lag ik op m'n buik met een naald in m'n arm (haha nee niet heroïne). En ik ben blij. 

Ik denk dat het hek van de dam af is want ik wil er nog meer op m'n arm. 

LEKKER NAAKT LEKKER BLOOT SOMS WILDE IK DOOD #1

19.1.19



Mijn vriend dacht dat ik met deze titel naar de porno-industrie verwees maar nee. Ik geef mijn ziel aan het internet en daarmee aan de hel maar het leek me leuk om mijn leven van de afgelopen jaren te analyseren en nu zelfs mijn schoonouders weten dat ik dagelijks een pilletje pop voor wat geluk, kan het net zo goed op het internet. Onder het mom, yolo (en taboes verbreken, is ook belangrijk).

Onderwerp? Dysthymie. Heh wat? Op het world wide web (altijd betrouwbaar) wordt het als 'lichtere'/chronische depressie omschreven, je bent gewoon altijd somber (meer dan 2 jaar lang, met af en toe een periode dat het beter gaat maar dit duurt nooit langer dan 2 maanden). Het is alsof je een mega donkere zonnebril op hebt, ALTIJD. So much fun <3 <3 <3.

Het voordeel van al lang bloggen, is dat ik gewoon mijn leven ooit op het internet heb gegooid waarin ik beschreef dat ik snoozen naar next level bracht door niet één, nein, drie uur te snoozen. Dat ik na stagedagen mezelf vaak op m'n gekleurde kleed in foetushouding positioneerde om er vervolgens niet vanaf te komen omdat mijn energie spoorloos verdwenen was, of het vlekje op het plafond dat de stukadoors genadeloos hebben verpest eindeloos kon bestuderen. 
Dagen met zoveel onrust dat alleen de gehele dag series kijken op netflix haalbaar was en ik alleen maar m'n koffers wilde pakken om ergens, net zo dramatisch als in alle cliché films, opnieuw te beginnen. Het liefste in Frankrijk, het was alleen dat ik geen Frans kon en stiekem ook wel wetend dat je jezelf mee neemt. Ik bedoel, als zelfs de meest fantastische week van het jaar (wintersport) tergend is om door te komen dan gaat al het andere ook niet echt gelijk het probleem oplossen. 
Dat ik vaak met tranen in over m'n wangen in de metro stond omdat ik niet wist wat ik mezelf aan moest, wanneer ik zin had om iets te schrijven 50 keer de eerste zin kon schrijven om het vervolgens maar op te geven. Als ik het gevoel een kleur kon geven was het grijs. Het was niets, het was leeg en grauw en ik haatte het. Ik haatte de wereld, voor het feit dat ik verplicht mee moe(s)t doen in de maatschappij omdat er zonder geld niet te overleven is, een stomme verplichting waar je aan moet voldoen ook al ben je ongevraagd op de wereld gezet, het maakte me boos en naast me neerleggen? Hoe moet dat? 



Ken je dat gevoel wanneer je tyfus veel trek hebt en je staat in de supermarkt en alles koopt waar je zin in hebt? Haha, ja dat kende ik niet meer. Ik kon 15 minuten naar een verpakking staren om vervolgens door te lopen en mezelf een schouderklopje kon geven als ik iets mee naar huis had genomen. Ik heb in die tijd veel andijviestamppot gemaakt als comfortfood (dat is het nog steeds ja. Geen hamburgers, non, stamppot) of havermoutpap als avondeten gegeten. 

Het grappige is dat dit tot 4 maanden geleden jaar in, jaar uit zo is doorgegaan, met soms wat momenten die gelijk staan aan kruipen door mordor (LOTR, ken je classics) en soms wat positieve piekjes wanneer ik nieuwe schoenen aan m'n voeten had (en het leek alsof ik de wereld weer aan kon). 
Maar door dagelijks een (écht heel erg ranzig) pilletje te slikken wil ik opeens wel de wekker vroeg zetten, vrijwillig, omdat ik anders niet genoeg uren in een dag heb - maar hier gooi ik een cliffhanger in want dit is voor een volgende keer. 

(Alle foto's zijn gemaakt toen ik op de kunstacademie zat, en me kut voelde. Dus ja 1 + 1 = 100 aka kneiter depressieve foto's om de juiste sfeer in dit artikel te matchen (grapje))

Ik post dit alleen maar om jullie jaloers te maken

12.1.19



Het is raar maar ik kan sinds dit jaar de winter wel waarderen (al is het wel een hele saaie winter). De frisse, snijdende lucht die je inademt waardoor het lijkt alsof je extra wakker wordt geschut. De donkere avonden met kaarsjes. De bergen maken het echter helemaal feest en weet je waar ik héél toevallig was afgelopen week? JUIST, DE BERGEN. GOED GERADEN! In Frankrijk (♡♡♡♡♡), La Plagne, om precies te zijn. Zaten we in een typisch Frans hotel? Nein, Engelser dan Engels kan bijna niet. Vond dat wel een beetje jammer maar afgezien het harde bed was het een prima hotel. Nog leuker was de omgeving want in 1 minuut stonden we op de piste en bij de lift dus ik was een gelukkig mens. De zon scheen, de lucht was blauw, wintersport, ik hou van jou. Had spontaan geen zin meer in het afstuderen.





Mijn vriend had de voorkeur voor Oostenrijk en eigenlijk was de deal dat we ook daar naartoe zouden gaan, maar gezien ik een skirre student ben en Oostenrijk toch over het algemeen wat duurder is, is het toch Frankrijk geworden. Betere keuze hebben we niet kunnen maken gezien Oostenrijk nauwelijks te vinden is onder die berg sneeuw. Was m'n vriend trouwens ook regelmatig in dit onopvallende skipak.


Dus ja, ik was op wintersport. Ik heb er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders over te melden, behalve dat ik iedereen even jaloers wilde maken. Op de verse poedersneeuw, zachte vallen (in tegenstelling tot vorig jaar zien mijn benen er nu vrij normaal uit), slagroom met een beetje chocolademelk, crêpes, prachtige uitzichten (so pretty I think I might cry), de Franse taal, de croissantjes, de besneeuwde bomen, de wind als je naar beneden zoeft, het geluid dat je board maakt wanneer je naar beneden glijdt, het gekraak van de sneeuw als je er overheen loopt, zelfs de spierpijn die je na een intensieve dag hebt en het rozige gevoel van de hele dag buiten te zijn geweest.

Wintersport staat gelijk aan geluk.


Designed by Lei Lubigan